Κυριακή, Αυγούστου 19, 2007

Πυρκαγιά στην Πεντέλη - Αμοντάριστες σκέψεις

"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας..

Θα ήθελα να ξεχάσω

τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις τρομαγμένες μας φάτσες όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη, 
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και δεν μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας θα θέλαμε να χαρούν επίσης

Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν και αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα..
Δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω

να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.

Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω μας;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου...

Λίγη στάχτη στα μαλλιά... καιρός να πούμε αντίο

δολοφόνοι

Τετάρτη, Ιουλίου 11, 2007

Οταν σε κυβερνούν ηλίθιοι...

Κοίτα να δείς, δεν θέλω να παινευτώ τον δείκτη νοημοσύνης μου, αλλά τουλάχιστον είναι σε θετική κλίμακα.. Επίσης δεν παίρνω ναρκωτικά και προσέχω όσο το δυνατόν οι σκέψεις μου να διακατέχονται απο κάποιου είδους συνειρμό..
Κάτι που μάλλον με αποκλείει από το να διοικήσω υπουργείο στην Ελλάδα...

ΕΛΕΟΣ ΡΕ! ΕΛΕΟΣ!



Όποιοι τον ψηφίσαν καλύτερα να έριχναν την ψήφο τους στη χέστρα μπας και πιάσει τόπο.

Μετα συγχωρήσεως δηλαδη, και μιας και μας έχουν πρήξει όλοι οτι είμαστε σε προεκλογική περίοδο, μάλλον για προεκ-παρα-λογική την βλέπω...

Μονο ενας Θεός μας σώζει αλλά κι αυτός τα παράτησε (αλλιώς δεν θα φέρνανε γιατρούς απο Αμερική για τον @&^% Πατριάρχη..)

Κουραφέξαλα.

Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007

Φωτιά στην Πάρνηθα

Κάποιος να δώσει καμμια μπούφλα στον Πολύδωρα (αν-αρμόδιος υπουργός και τον Κόη (Αρχηγός Π.Σ.) μπας και ξυπνήσουν. Όταν οι επαγγελματίες πυροσβέστες είναι άσχετοι κομματοβολεμένοι Δημόσιοι Υπάλληλοι και οι Εθελοντές θεωρούνται μαλάκες..

"Κι εσύ τι ήρθες εδώ να κάνεις; Στα πόδια μας μπλέκεσαι. "
Στα πόδια μας = στο αραλίκι. Εαν κάποιος σε αυτή τη χώρα εργάζεται και ενδιαφέρεται για κάτι χαλάει την πιάτσα...

Ούστ.


Πάρνηθα...

Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007

...

Προπαγάνδα λέγεται αυτό που επαναλαμβάνεται τόσο ώστε όλοι να αρχίσουν να το επαναλαμβάνουν μέχρι να γίνει κοινή γνώση. Η αλήθεια πιθανόν να βρίσκεται σε απομονωμένες λέξεις κάτω απο φεγγάρι...

Όταν παρακολουθείς τηλεόραση και πέσεις πάνω σε κάτι το οποίο σου θυμίζει την πραγματικότητα εκπλήσσεσαι.

Τώρα ποια έχω ενα χαρτί να πιστοποιεί οτι έχασα κάμποσα χρόνια από τη ζωή μου σε ενα ανούσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα! Τι ευτυχία!!!

Δευτέρα, Ιουνίου 11, 2007

Νέος ΚΟΚ

Εδώ και δεκαετίες έχουν καταλάβει παντού ( εκτός απο την Ελλάδα φυσικά ) ότι Η ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΟ ΠΡΟΛΗΨΗΣ. Απλά διότι όταν κάποιος παραβαίνει το νόμο, πιστεύει ότι ΔΕΝ θα τον πιάσουν. Αλλιώς δεν θα το έκανε.

Ο ΝΕΟΣ ΚΟΚ είναι ένα ΧΕΙΡΙΣΤΟ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ και εάν ήμουνα τροχονόμος εάν μου είχε απομείνει λίγη τσίπα μέσα μου θα αρνιόμουν να γίνω... φοροεισπράκτορας για τα σπασμένα οικονομικά της εκάστοτε κυβέρνησης.

Μπράβο και στους υπόλοιπους εμάς νεογραικούς που νομίζουμε ότι τα πάντα νομοθετούνται για τους άλλους.

Εάν υπήρχε λίγη λογική και δεν αναμασούσαν όλοι ο,τι λένε στις ειδήσεις θα μπορούσαμε ως κάτοικοι αυτού του μπουρδέλου που ονομάζεται Ελλάδα να ζητήσουμε τα παρακάτω για ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ και όχι έναν νταβατζή στην πιο μεγάλη μας ανάγκη - την ελεύθερη μετακίνηση.

0) ΠΑΙΔΕΙΑ

1) Καλύτερη Οδοποιία

2) Καλύτερο Σύστημα Υγείας και Άμεσης Επέμβασης.

( Έχω σιχαθεί να βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν όχι απο το τροχαίο που μόλις ενεπλάκησαν αλλά απο αδαείς και κατά τα άλλα "βολεμένους" τραυματιοφορείς του ΕΚΑΒ οι οποίοι τους φέρονται λες και είναι σακί πατάτες... να μην μιλήσουμε για τα νοσοκομεία που άμα τρακάρει κάποιος στη Λαμία πρέπει να πάει Καρπενήσι για... τις πρώτες βοήθειες)

3) ΝΑ ΚΟΠΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΤΑΣΤΕΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ.

4) ΝΑ ΚΟΠΕΙ ΤΟ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ στις ΣΧΟΛΕΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ και να γίνει επιτέλους σωστή ΕΚΜΑΘΗΣΗ και ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ της οδηγικής Ικανότητας.

5) Τα πρόστιμα να είναι ανάλογα με το ετήσιο Εισόδημα του καθένα ( ειδικά για τους βουλευτές που ψήφισαν τον νέο ΚΟΚ, εάν κάνουν παράβαση να τους υποχρεώνουν να πηγαίνουν ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ στη Βουλή γιατί στο κάτω κάτω αυτοί πρέπει να δείξουν ότι εφαρμόζεται αυτό το αισχρό Ποινικολόγημα)

Συγνώμη για την έκφρασή μου αλλά σήμερα πήγανε να με σκοτώσουν ( όχι απλώς τρακάρουν) πάνω απο 10 φορές). Τα νέα μέτρα δεν... αλλάζουν νοοτροπίες όπως λέει η «ΕΘΝΟΣ».. προσθέτουν νευρικότητα και εκνευρισμό στους ήδη φορτισμένους δρόμους μας.

Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007

Κάθε λέξη ενας κανόνας

Όταν κάποιος σπάει με κλωτσιά την πόρτα των ονείρων σου,
μαθαίνεις οτι το έξω έχει σημασία.

....Δεν θα 'θελα να ξέρω τους νόμους και τις συνήθειες των ανθρώπων.
Ομως τους γνωρίζω.
Ομως μου επιβάλλονται.
Καθορίζουν τη ζωη μου,
τις σχέσεις μου με τους άλλους.
...Θα μ' άρεσε να μην τους παίρνω στα σοβαρά.

....Αλλα αυτοί θα θύμωναν και θα πληγώνονταν.
Θα με παρεξηγούσαν και θα μου έκαναν κριτική.
Ισως και να με μισούσαν
γιατί θα βλέπανε στα μάτια μου τη φύση που τόσο τους φοβίζει.

....Ομως εγω δε φταίω που έφτιαξαν αυτοί τόσους κανόνες
Δεν με ρωτήσανε
Μου μάθανε απο παιδί να τους υπακούω
για να με αποδέχονται.
Με την τιμωρία και την επιβράβευση
-όπως εκπαιδεύουνε τα σκυλιά-
μου γέμισαν την καρδιά με φόβο
τόσο,που δεν μπορώ πια να εμπιστευτώ τον εαυτό μου
-τα ένστικτά μου...
...μου γέμισαν το κεφάλι με λογική παράλογη
τόσο,που δεν μπορώ να πράξω πια για το συμφέρον μου
δεν μπορώ να αισθανθώ τη γέυση της ζωής
δεν μπορώ να αντιληφθώ την αιωνιότητα
δεν μπορώ να νοιώσω πια πως είμαι ενα κομμάτι του κόσμου...

Ν.

Δεν υπάρχει εξαίρεση στον κανόνα οτι όλοι πιστεύουν οτι αποτελλούν εξαίρεση στον κανόνα.

Ιδίως σήμερα, που κάθε εταιρία νομίζει οτι έχει το δικαίωμα να σκάει στα μούτρα σου τα μυνήματά της απο κάθε κατεύθυνση χωρίς εσύ να έχεις το δικαίωμα να κάνεις το ίδιο.
Μέσω της επανάληψης νομίζουν οτι μπορούν να ορίσουν τι σημαίνει για σένα ελευθερία, εμπιστοσύνη, ασφάλεια.. Έχω σιχαθεί να βλέπω φάτσες του Τσέ.

Από τότε που κατάφεραν να διαχωρίσουν την εμφάνιση από την ουσία, είναι λές και έχουν λοβοτομήσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων.

Για πότε ξεκινάνε κάποια πράγματα και για πότε τελειώνουν ποτέ κανείς δεν ξέρει. Οι ρυθμοί της ζωής μας είναι τόσο γρήγοροι, που πολλές φορές εμείς οι ίδιοι γινόμαστε βουβοί παρατηρητές των εξελίξεων της ζωής μας, χωρίς πραγματικά να καταλαβαίνουμε τι είναι αυτό που μας κινεί, που μας ελέγχει, που μας προστάζει.

Αδιάκοπα στεκόμαστε αμέτοχοι και ζούμε την καθημερινότητα μας, ανίκανοι να κουνήσουμε το σώμα μας, να προχωρήσουμε πέρα από τα στενά πλαίσια της απλής ζωής μας. Εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα μπουντρούμι προσπαθούμε να συμβιβαστούμε, διαστρεβλώνοντας της αλήθεια και αλλοιώνοντας πραγματικά νοήματα λέξεων και φράσεων. Ουσιαστικά η ζωή μας αποτελεί ένα άθροισμα ασύνδετων στοιχείων, που απλώς υπάρχουν γιατί έτσι το περιβάλλον προστάζει.

Αυτή είναι η μία εκδοχή, η εκδοχή ενός ταλαιπωρημένου, καταπιεσμένου και συγκρατημένου ατόμου, που ποτέ δεν έχει αφεθεί στην ορμή, στην ευχαρίστηση και στη διασκέδαση, που ανίκανος να ξεφύγει από τα δίχτυα της ματαιότητας και της καθημερινότητας, στοιβάζει όλες τους τις σκέψεις και ενέργειες στο ίδιο καλούπι, προσπαθώντας απλώς να συνεχίσει το ίδιο μαρτύριο.

Πολλές είναι οι στιγμές στην ζωή μας που σκέψεις σαν και αυτές κατακλύζουν το μυαλό μας, έστω και αν είναι παροδικές, στιγμιαίες, ή και συνήθεις. Πόσο, όμως, αυτές οι σκέψεις μπορούν να επηρεάσουν την προσωπικότητα μας και την ζωή μας; Το αποτέλεσμα μιας συνεχούς τέτοιας ψυχολογικής κατάστασης σίγουρα επιφέρει πολύ αρνητικά αποτελέσματα στον οποιοδήποτε.

Το κλειδί είναι η αυτογνωσία. Πρέπει ο καθένας να ψάχνει μέσα στον εαυτό του και στη συνέχεια στον περίγυρο του, στο περιβάλλον του, είτε φιλικό, είτε μη, για να γνωρίσει ακόμα καλύτερα το ποιος πραγματικά είναι. Η αποσαφήνιση των συναισθημάτων μας είναι ο Α και το Ω της επίτευξης αυτού του στόχου.

Συναισθήματα; Λέξη που συχνά, καθημερινά, χρησιμοποιείται από όλους μας, πολύ σπάνια, όμως, αναρωτιόμαστε τι πραγματικά σημαίνει. Ή τι είναι το κάθε συναίσθημα; Λέξεις, όπως αγάπη, μίσος, ευτυχία, δυστυχία, χαρά, τι είναι όλα αυτά; Η λέξη υποδηλώνει απλώς μία ψυχική κατάσταση, στην πραγματικότητα, όμως, η καθεμία από αυτές τις λέξεις δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά απλές συλλαβές, ενωμένες μεταξύ τους, προς σχηματισμό μιας λέξης. Δεν είναι απλές, μονοσήμαντες λέξεις. Η ερμηνεία τους δεν είναι μία, είναι άπειρες, τόσες όσοι είναι οι -νοήμονες και μη- άνθρωποι αυτού του κόσμου.

Ο άνθρωπος για να γνωρίζει τον εαυτό του πρέπει να γνωρίζει τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις. Πρέπει να ψάξει μέσα του, να νιώσει το καθένα από αυτά τα συναισθήματα, να κοιτάξει τα πρόσωπα τα οποία του τα εμπνέουν και να δώσει μία ερμηνεία, προσωπική, πλήρης, έτσι ώστε να μπορέσει πραγματικά να ευτυχίσει. Οι λέξεις είναι απλά συλλαβές ενωμένες μεταξύ τους, αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας είναι να τις διαλύσει και να τις ξαναφτιάξει από την αρχή, δίνοντας τους ένα προσωπικό τόνο. Πρέπει να σκαλίσουμε λέξεις με μεγάλα αμπάρια που θα μπορούν να χωρέσουν τα όνειρά μας.

Δεν πρέπει να διώχνουμε τα συναισθήματα μας, πρέπει να τα αποδεχόμαστε, αφού πρώτα τα εντοπίσουμε, και στη συνέχεια πρέπει να τα ενστερνιζόμαστε και να λειτουργούμε βάση αυτών. Δεν είναι η λογική αυτή που μας υποδεικνύει το σωστό δρόμο, η λογική απλώς μας προσφέρει μία ευστροφία, μία ευφυΐα.

Πρέπει να αφηνόμαστε σε αυτά, να τα εκφράζουμε ελεύθερα και να τα προστατεύουμε.

Και ένα «λογικό» ατόπημα δεν κάνει κακό

Στο κάτω κάτω, τα μεγαλύτερα εγκλήματα στον κόσμο έγιναν απο ανθρώπους που ακολουθούσαν κανόνες.

Τρίτη, Μαΐου 08, 2007

ευτυχία

Δεν ξέρω ποιά θα είναι η μοίρα σας,
ξέρω όμως ένα πράγμα: οι μόνοι ανάμεσά σας
που θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι,
είναι όσοι έχουν ψάξει
και έχουν βρεί
πώς να προσφέρουν.

Δευτέρα, Απριλίου 23, 2007

Ίσως

Με τον καιρο η υπομονή, σου μαθαίνει να κάνεις ζωή.

Ίσως να φτάσεις στο σκοπό,
κι αν όχι πάλι τράβα,
αυτό το "ίσως" αδερφέ είναι μεγάλο πράγμα.