Απόσπασμα της συνέντευξης του Λάκη Λαζόπουλου από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALPHA στις 7/12/2008, μια ημέρα μετά την δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον Θερμοκέφαλο Μπάτσο που για κάποιο "παράξενο" λόγο "εξαφανίστηκε" από το BlueWhiteGT μόλις λίγες ώρες αφότου ανέβηκε.
Μάλλον ο λόγος ήταν η συγκεκριμένη συνέντευξη, μιας και τα υπόλοιπα θέματα του δελτίου έπαιξαν πάνω κάτω σε όλα τα δίκτυα. Επειδή αυτή η συνέντευξη εκφράζει απόλυτα την άποψή μου, θεωρώ το γεγονός απόπειρα λογοκρισίας και του δίνω μια ακόμα ευκαιρία να προβληθεί.
.. το απο κάτω το βγάλαν, πηγαίντε στο παρακάτω:
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2008
Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2008
Βία στη βία στη βία στη βία στη βία στη βία.....
Η γενιά μας ήταν καταδικασμένη πρίν ακόμα γεννηθεί...
Καλουπωμένη απ' το επαναστατικό ξέβρασμα της δικτατορίας που ποτέ δεν ηττήθηκε, απλώς φόρεσε τα δημοκρατικά της..
Γεννηθήκαμε με προδιαγραφές μπαταρίας, ενός κουρδιστού συστήματος που θρέφει την απύθμενη απληστία συγκεκριμένων οικογενειών κατ' εξακολούθηση και αποκλειστικά κληρονομικά.
Οι υπόλοιποι κληρονομούν το βάρος της απάθειας.
Τα σύνορα έχουν προ πολλού παραβιαστεί. Τα σύνορα της ανθρωπιάς.
Η Βια;
Η ΒΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΥ.
Η ΒΙΑ ΜΑΣ ΝΑΝΟΥΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ.
Η ΒΙΑ ΜΑΣ ΝΑΝΟΥΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ.
ΒΙΑ στην τηλεόραση, στην οδική κυκλοφορία, στις μεταξύ μας σχέσεις.
Βιομανείς, απαθείς και άμαθοι, πλυμμηρισμένοι απο νεκρές ελπίδες ξενόφερτων ονείρων.
Δεν τους αντέχω άλλο.
Βιάζουν μεθοδικά ο,τι ποιό ιερό τους κληροδοτήθηκε απο την ίδια τους τη φύση. Καταφέρνουν να χρησιμοποιούν τα προταιρήματά τους σπέρνοντας το θάνατο, μόνο για να θερίσουν τίποτα παρά περισσότερο θάνατο.
Και σαν τύχει να βρεθούν μπροστά στην ωμή αλήθεια του είναι τους, τρομοκρατημένοι και με πανικό τρέχουν να κρυφτούν στα γκρίζα τους κουτιά, που αποκαλούν με έπαρση και αυτοθαυμασμό "ιδιοκτησίες".
Ευευρίσκουν Θεούς των οποίων αποτελούν το αγαπημένο δημιούργημα και τρέχουν σ'εκκλησίες ζητιανέυοντας την αθανασία μιας ψυχής που δεν έχουν.
Κρίνουν, καταδικάζουν κι αθωώνουν τη ζωή, λές και θα είχαν ποτέ το δικαίωμα να σβήσουνε τον ήλιο.
Και εμείς που, μεθοδευμένα, δεν μας άφησαν τίποτα ιερό, τίποτα φυσικό ή αληθινό, προσευχόμαστε να μας αφήσουν ήσυχους τουλάχιστον στους καναπέδες μας...
15 χρονών..
Η εκδίκηση των νεκρών μας ονείρων περιδιαβαίνει τους δρόμους
με πολλές αιτίες και μια αφορμή.
Τα λέμε εκεί...
Τρίτη, Δεκεμβρίου 02, 2008
Τρίτη, Νοεμβρίου 04, 2008
Κυριακή, Οκτωβρίου 26, 2008
Κυριακή
Προσπαθώ να ακροβατήσω ανάμεσα στην αφόρητη τσιμεντοχεσμένη κυκλοφορία της Αθήνας. Έχω εγκλωβιστεί στην μοναξιά των αγχωμένων βλεμμάτων. Εδώ όλοι έχουν τρελλαθεί. Το μπετό έχει θεμελιώσει τις ψυχές τους. Μπετόψυχοι. Ανίκανοι να παραδρομήσουν για οποιοδήποτε λόγο, να κοντοσταθούν για να θαυμάσουν κάτι όμορφο.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου υπεράνω. Ένας χρόνος στην Αθήνα ήταν πιο πολύς απ' όσο μπορούσα να αντέξω. Μέρες ίδιες κι απαράλλακτες κυλούν σχεδόν ξεχασμένες απο τους ανθρώπους. Ο Πολιτισμός, τα συναισθήματα και η ζωή είναι ασφαλώς περιφραγμένα από ερμητικά κλειστές, αλεπάλληλες διχοτομήσεις του χρόνου χωρίς τέλος..
Όλοι, ακόμα κι εγώ τώρα, ζούν σαν όλο αυτό να είναι κάτι προσωρινό, μια τιμωρία που κάνεις υπομονή να τελειώσει. Φανερά εκνευρισμένοι, διστακτικοί απέναντι στον Ήλιο, ποδοπατούν την κάθε μέρα στους δρόμους. Όλα για την ασφάλεια. Για την άνεση. Για το χρήμα. Η ρουτίνα είναι απλώς το μέσο. Ο Θάνατος καθημερινός κι απαρατήρητος.
Όταν είσαι μέσα στη φύση τον θάνατο δεν τον φοβάσαι. Δεν υπάρχει λόγος να φοβηθείς. Είναι κάτι φυσικό και αξιοπρεπές. Στην πόλη μοιάζει απόκοσμος και ταυτόχρονα τόσο κοινός. Συμβαίνει σε βρώμικα σοκάκια, σε ξεχασμένα σπίτια, στους δρόμους σε μορφή σφαγείου.
Ζητημα είναι να αντέξω εδώ. Να αντέξω. Μόνο να αντέξω, να μήν ξεχάσω τις ανάγκες μου. Να μήν ξεχάσω τα πολύχρωμά μου όνειρα.
Η Δουλειά στην πόλη σε εξοντώνει. Δεν υπάρχει διαφυγή. 24 - 9 ώρες δουλειά - 2 ώρες μετακινήσεις - 6 ώρες ύπνος = 7 ώρες να υπάρξεις.. Απλά μαθηματικά. Ημέρες των 7 ωρών.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου υπεράνω. Ένας χρόνος στην Αθήνα ήταν πιο πολύς απ' όσο μπορούσα να αντέξω. Μέρες ίδιες κι απαράλλακτες κυλούν σχεδόν ξεχασμένες απο τους ανθρώπους. Ο Πολιτισμός, τα συναισθήματα και η ζωή είναι ασφαλώς περιφραγμένα από ερμητικά κλειστές, αλεπάλληλες διχοτομήσεις του χρόνου χωρίς τέλος..
Όλοι, ακόμα κι εγώ τώρα, ζούν σαν όλο αυτό να είναι κάτι προσωρινό, μια τιμωρία που κάνεις υπομονή να τελειώσει. Φανερά εκνευρισμένοι, διστακτικοί απέναντι στον Ήλιο, ποδοπατούν την κάθε μέρα στους δρόμους. Όλα για την ασφάλεια. Για την άνεση. Για το χρήμα. Η ρουτίνα είναι απλώς το μέσο. Ο Θάνατος καθημερινός κι απαρατήρητος.
Όταν είσαι μέσα στη φύση τον θάνατο δεν τον φοβάσαι. Δεν υπάρχει λόγος να φοβηθείς. Είναι κάτι φυσικό και αξιοπρεπές. Στην πόλη μοιάζει απόκοσμος και ταυτόχρονα τόσο κοινός. Συμβαίνει σε βρώμικα σοκάκια, σε ξεχασμένα σπίτια, στους δρόμους σε μορφή σφαγείου.
Ζητημα είναι να αντέξω εδώ. Να αντέξω. Μόνο να αντέξω, να μήν ξεχάσω τις ανάγκες μου. Να μήν ξεχάσω τα πολύχρωμά μου όνειρα.
Η Δουλειά στην πόλη σε εξοντώνει. Δεν υπάρχει διαφυγή. 24 - 9 ώρες δουλειά - 2 ώρες μετακινήσεις - 6 ώρες ύπνος = 7 ώρες να υπάρξεις.. Απλά μαθηματικά. Ημέρες των 7 ωρών.
Τετάρτη, Οκτωβρίου 22, 2008
Ενας μικρός, καθημερινός θάνατος
"Γιατί η ομορφιά δεν ειναι τίποτα άλλο απο την αρχή του τρομερού
που μπορούμε ακόμα να αισθανθούμε και τη θαυμάζουμε μόνο και μόνο
γιατί δε στεργεί να μας καταστρέψει.."
Κάθε αποχωρισμός είναι ενας μικρός θάνατος.
Κουρνιάζουμε σε μεταχειρισμένες αγκαλιές,
ζούμε ανάπηρους έρωτες..
Μεταχειριζόμαστε απρόσεχτα τα πιό όμορφα λουλούδια.
Έτσι ο κάθε μας έρωτας μας αφήνει όλο και περισσότερο κενόυς απο ζωη,
όλο και πιό άδειους από ομορφιά.
Νεκρώνουμε..
Πεθαίνουμε και ξαναγεννιόμαστε όλο και πιο λειψοί,
μέχρι μιά μέρα να ξυπνήσουμε ανακαλύπτωντας ότι δεν μας
έχει απομείνει τίποτα..
Ώστε να αποφασίσουμε να παντρευτούμε.
Ο χωρισμός είναι θάνατος, κι όσο κρυβόμαστε απο αυτή του τη φύση
περιγελούμε με αφέλεια τις καταστροφικές του συνέπειες.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι
πληγώνεις ο,τι αγαπάς,
μα σκοτώνεις ότι αγάπησες περισσότερο.
Μια καρδιά δολοφονος...
που μπορούμε ακόμα να αισθανθούμε και τη θαυμάζουμε μόνο και μόνο
γιατί δε στεργεί να μας καταστρέψει.."
Κάθε αποχωρισμός είναι ενας μικρός θάνατος.
Κουρνιάζουμε σε μεταχειρισμένες αγκαλιές,
ζούμε ανάπηρους έρωτες..
Μεταχειριζόμαστε απρόσεχτα τα πιό όμορφα λουλούδια.
Έτσι ο κάθε μας έρωτας μας αφήνει όλο και περισσότερο κενόυς απο ζωη,
όλο και πιό άδειους από ομορφιά.
Νεκρώνουμε..
Πεθαίνουμε και ξαναγεννιόμαστε όλο και πιο λειψοί,
μέχρι μιά μέρα να ξυπνήσουμε ανακαλύπτωντας ότι δεν μας
έχει απομείνει τίποτα..
Ώστε να αποφασίσουμε να παντρευτούμε.
Ο χωρισμός είναι θάνατος, κι όσο κρυβόμαστε απο αυτή του τη φύση
περιγελούμε με αφέλεια τις καταστροφικές του συνέπειες.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι
πληγώνεις ο,τι αγαπάς,
μα σκοτώνεις ότι αγάπησες περισσότερο.
Μια καρδιά δολοφονος...
Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008
Time
(Mason, Waters, Wright, Gilmour) 7:06
Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.
So you run and you run to catch up with the sun but it's sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you're older,
Shorter of breath and one day closer to death.
Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over,
Thought I'd something more to say.
Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.
So you run and you run to catch up with the sun but it's sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you're older,
Shorter of breath and one day closer to death.
Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over,
Thought I'd something more to say.
Πέμπτη, Αυγούστου 28, 2008
Πρίν τελειώσει ο Αυγουστος, πρίν αρχίσει ο Σεπτέμβρης
Κάπου σε μια παραλία,
που δεν γνώρισα ποτέ,
οι ρόδες ανασηκώνουνε την άμμο
και οι καυτές πέτρες μοιάζουνε λίμνη.
Δίπλα στη θάλασσα,μαζί με τον άνεμο,
ενας γλάρος πλαγιάζει απο πάνω μας με ορθάνοιχτα φτερά
κι ακολουθεί το κίτρινο αμάξι.
Το ξεπαρθένιασμα του χρόνου,
στιγμές που μπορείς να κάνεις ο,τι σκεφτείς.
Να τις ζήσεις ολόκληρες, να τους ρουφήξεις το μεδούλι
σαν ζουμί καρπουζιού στεγνό πάνω στο δέρμα..
Τα όνειρα μοιάζουν πιο αληθινά από την ρημαγμένη πραγματικότητα.
Αν μπορούσα να λησμονήσω την ανάγκη της επόμενης ανάσας
δεν θα ήμουνα καν εδώ.
Ασθμαίνοντας έφτασα κι εσύ δεν είσαι πουθενά να με καλωσορίσεις.
Απολύομαι.
Μια ζωή τεμαχισμένη ψάχνει τα κομμάτια της και μια ψυχή τα όνειρά της.
Δε θα δείξω σε κανέναν τους προδότες. Προδοσία ανθρωπιάς, φιλίας, προδότες ύπαρξης.
Δουλειά δεν είχε ο διάολος γαμούσε τα παιδιά του.
Για μια πατρίδα και όλους αυτούς, που ρημάξανε τον Καιάφα, τη Νέδα, την Ολυμπία,
τα όνειρα εκδικούνται..
Δεν έχω εγώ πατρίδα.
ΜΟΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ
1+σήμερα.
Ρε.. Αί στο διάολο!
που δεν γνώρισα ποτέ,
οι ρόδες ανασηκώνουνε την άμμο
και οι καυτές πέτρες μοιάζουνε λίμνη.
Δίπλα στη θάλασσα,μαζί με τον άνεμο,
ενας γλάρος πλαγιάζει απο πάνω μας με ορθάνοιχτα φτερά
κι ακολουθεί το κίτρινο αμάξι.
Το ξεπαρθένιασμα του χρόνου,
στιγμές που μπορείς να κάνεις ο,τι σκεφτείς.
Να τις ζήσεις ολόκληρες, να τους ρουφήξεις το μεδούλι
σαν ζουμί καρπουζιού στεγνό πάνω στο δέρμα..
Τα όνειρα μοιάζουν πιο αληθινά από την ρημαγμένη πραγματικότητα.
Αν μπορούσα να λησμονήσω την ανάγκη της επόμενης ανάσας
δεν θα ήμουνα καν εδώ.
Ασθμαίνοντας έφτασα κι εσύ δεν είσαι πουθενά να με καλωσορίσεις.
Απολύομαι.
Μια ζωή τεμαχισμένη ψάχνει τα κομμάτια της και μια ψυχή τα όνειρά της.
Δε θα δείξω σε κανέναν τους προδότες. Προδοσία ανθρωπιάς, φιλίας, προδότες ύπαρξης.
Δουλειά δεν είχε ο διάολος γαμούσε τα παιδιά του.
Για μια πατρίδα και όλους αυτούς, που ρημάξανε τον Καιάφα, τη Νέδα, την Ολυμπία,
τα όνειρα εκδικούνται..
Δεν έχω εγώ πατρίδα.
ΜΟΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ
1+σήμερα.
Ρε.. Αί στο διάολο!
Σάββατο, Αυγούστου 09, 2008
Δευτέρα, Ιουλίου 28, 2008
Ελληνικά Δάση και Ελληνική Πολιτική
η ΕΕ εξέδωσε ένα ψήφισμα για όλες τις μεσογειακές χώρες που επλήγησαν από φωτιές, να δεσμευτούν ότι τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση, διότι αυτό αφορά ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ.
Το ψήφισμα υπεγράφη από τις αντιπροσωπείες όλων των Μεσογειακών χωρών ( Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία) και όλων των παρατάξεων... εκτός μίας.
Guess who?... Ο υπουργός επικρατείας είπε ως δικαιολογία ότι αυτό είναι παρέμβαση στο Σύνταγμα της Χώρας βλέπε Άρθρο 24, περί 'δασικών εκτάσεων και δασών' !!...
Εκτός, αυτού, προχτές οι ειδήσεις ακόμα και των κρατικών καναλιών ανέφεραν ότι 2.000 και πλέον στρέμματα στη Ζαχάρω 'παραχωρήθηκαν για ήπια τουριστική ανάπτυξη' σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα.
Οφείλουμε να δείξουμε σε όλα τα κόμματα ότι δεν είμαστε σύμφωνοι και ότι δεν αδιαφορούμε: υπογράψτε το petition για την προστασία των δασών.
Οι τωρινές 191.400 υπογραφές είναι πάρα πολύ λίγες - οφείλουμε να τις κάνουμε 2.000.000, αφού η αίτηση αυτή θα σταλεί στη Βουλή, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και στον ΟΗΕ.
Υπογράψτε εδώ :
www.petitiononline.com/forestgr/
Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ !
ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ!!!!
Το ψήφισμα υπεγράφη από τις αντιπροσωπείες όλων των Μεσογειακών χωρών ( Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία) και όλων των παρατάξεων... εκτός μίας.
Guess who?... Ο υπουργός επικρατείας είπε ως δικαιολογία ότι αυτό είναι παρέμβαση στο Σύνταγμα της Χώρας βλέπε Άρθρο 24, περί 'δασικών εκτάσεων και δασών' !!...
Εκτός, αυτού, προχτές οι ειδήσεις ακόμα και των κρατικών καναλιών ανέφεραν ότι 2.000 και πλέον στρέμματα στη Ζαχάρω 'παραχωρήθηκαν για ήπια τουριστική ανάπτυξη' σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα.
Οφείλουμε να δείξουμε σε όλα τα κόμματα ότι δεν είμαστε σύμφωνοι και ότι δεν αδιαφορούμε: υπογράψτε το petition για την προστασία των δασών.
Οι τωρινές 191.400 υπογραφές είναι πάρα πολύ λίγες - οφείλουμε να τις κάνουμε 2.000.000, αφού η αίτηση αυτή θα σταλεί στη Βουλή, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και στον ΟΗΕ.
Υπογράψτε εδώ :
www.petitiononline.com/forestgr/
Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ !
ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ!!!!
Σάββατο, Ιουλίου 19, 2008
Σημείο θραύσης
Wikipedia:
Breaking point (psychology) is a term used to denote a critical moment of personal stress
Πρέπει να μάθω ξανά πώς να ονειρεύομαι, πως να ελπίζω, να αντιδρώ και να δημιουργώ βάση του τι θέλω. Βασικές αρχές ζωής που έχουν ανατραπεί μπροστά στο κουρδιστό ραμολιμέντο του χακί.
12 μήνες χωρίς αναπνοή
12 μήνες χωρίς όνειρα, μόνο εφιάλτες
12 χωρίς ανταμοιβή
12 χωρίς ...
...---... ...---... ...---... ...---... ...---... ...---...
Οδηγείτε προσεκτικά...
Σάββατο, Ιουνίου 07, 2008
Δασοπροστασία, Σχεδιασμός και Πρόληψη στην Ελλάδα του 2008
Για μία ακόμη φορά σκοτωνόμαστε με τους πολιτικάντηδες και κάθε λογής Δημοσιοκαννίβαλους για τα αυτονόητα, όπως π.χ. το να μπορούμε να επιλέγουμε ποιοί θα είναι οδηγοί των πυροσβεστικών οχημάτων εφόσον αφορά την ασφάλειά μας.
Επίσης κάτι άκουσα οτι φέτος δεν θα μας δώσουν TETRA απο το Π.Σ. και θα χρησιμοποιούμε τα αναλογικά. Εχθές είχαμε πάει Ιπποκράτειο Πολιτεία στην Φωτιά ( που είναι το μόνο ακόμα άκαυτο μέρος της Πάρνηθας) και το συντονιστικό κέντρο της Πυροσβεστικής δεν μας απαντούσε ( κάτι που γίνεται όλο και πιο συχνό φαινόμενο ). Δεν είναι κατάσταση αυτή. Στο εξωτερικό θεωρούν οτι κάθε μονάδα σε δασική πυρκαγιά πρέπει να έχει ΟΠΤΙΚΗ επαφή με τουλάχιστον άλλη μία για να θεωρείται accounted (οτι ζεί) και εδώ δεν έχουμε ούτε ασύρματη..
Σκέφτομαι να πώ στα παιδιά όποτε δεν τους απαντάει να φεύγουν απο την πυρκαγιά καθαρά για λόγους της ασφάλειάς τους. Ανυπαρκτος συντονισμός, κάθε χρόνο και χειρότερα. Η περιοχή μας έχει μείνει πιο ακάλυπτη απο ποτέ λόγω έλλειψης προσωπικού του Π.Σ. Τα δάση είναι στην χειρότερη κατάσταση από άποψη βλάστησης και ξηρασίας και το Δασαρχείο ενώ του πήρε 1 μέρα να κάνει μύνηση στο Δήμο γιατί πήγε και καθάρισε κάτι μπάζα από το δάσος, του έχει πάρει έως τώρα 3 μήνες (!) για να μας απαντήσει εαν μας επιτρέπει να κάνουμε ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ καθαρισμό στο δάσος του Μορτερού ( που απο την αρχή του χρόνου, για κάποιο λόγο όλοι λένε οτι "φέτος θα καεί" - π.χ. ο Πρόεδρος του ΣΠΑΠ). Αυτό το δάσος είναι η αφορμή που είχα να γίνω εθελοντής και μετά από 8 χρόνια πρώτη φορά καταλαβαίνω πόσο μάταιο είναι ο,τι κάνουμε.
Έχω απογοητευτεί...
Επίσης κάτι άκουσα οτι φέτος δεν θα μας δώσουν TETRA απο το Π.Σ. και θα χρησιμοποιούμε τα αναλογικά. Εχθές είχαμε πάει Ιπποκράτειο Πολιτεία στην Φωτιά ( που είναι το μόνο ακόμα άκαυτο μέρος της Πάρνηθας) και το συντονιστικό κέντρο της Πυροσβεστικής δεν μας απαντούσε ( κάτι που γίνεται όλο και πιο συχνό φαινόμενο ). Δεν είναι κατάσταση αυτή. Στο εξωτερικό θεωρούν οτι κάθε μονάδα σε δασική πυρκαγιά πρέπει να έχει ΟΠΤΙΚΗ επαφή με τουλάχιστον άλλη μία για να θεωρείται accounted (οτι ζεί) και εδώ δεν έχουμε ούτε ασύρματη..
Σκέφτομαι να πώ στα παιδιά όποτε δεν τους απαντάει να φεύγουν απο την πυρκαγιά καθαρά για λόγους της ασφάλειάς τους. Ανυπαρκτος συντονισμός, κάθε χρόνο και χειρότερα. Η περιοχή μας έχει μείνει πιο ακάλυπτη απο ποτέ λόγω έλλειψης προσωπικού του Π.Σ. Τα δάση είναι στην χειρότερη κατάσταση από άποψη βλάστησης και ξηρασίας και το Δασαρχείο ενώ του πήρε 1 μέρα να κάνει μύνηση στο Δήμο γιατί πήγε και καθάρισε κάτι μπάζα από το δάσος, του έχει πάρει έως τώρα 3 μήνες (!) για να μας απαντήσει εαν μας επιτρέπει να κάνουμε ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ καθαρισμό στο δάσος του Μορτερού ( που απο την αρχή του χρόνου, για κάποιο λόγο όλοι λένε οτι "φέτος θα καεί" - π.χ. ο Πρόεδρος του ΣΠΑΠ). Αυτό το δάσος είναι η αφορμή που είχα να γίνω εθελοντής και μετά από 8 χρόνια πρώτη φορά καταλαβαίνω πόσο μάταιο είναι ο,τι κάνουμε.
Έχω απογοητευτεί...
Παρασκευή, Μαΐου 16, 2008
Μεγαλώσαμε
Πές μου για το χαμένο χθές,
για τις κούκλες τα παιχνίδια,
για τις ατέλειωτές σου ευχές,
που πια δεν είν' τα ίδια.
Θύμισέ μου τα γέλια, τις χαρές,
που 'ταν μονάδικα στολίδια,
μα σταμάτα, μήν κλαίς,
το ξέρω, πιά, δεν είν' τα ίδια.
Πές μου ενα σ'αγαπώ,
ανέμελο, ερωτευμένο,
ελέυθερο και απλό,
και όχι μαραμένο.
Δώσ' μου ενα παιδικο φιλι,
σαν εκείνα που γευόμαστε όταν είμασταν μικροι..
Φυλάκισέ με σ'ενα σου χάδι,
πριν μου πείς τελειώσαμε,
Περιπλανώμενοι μες το σκοτάδι,
γίναμε σκοτάδι, μεγαλώσαμε, μεγαλώσαμε
για τις κούκλες τα παιχνίδια,
για τις ατέλειωτές σου ευχές,
που πια δεν είν' τα ίδια.
Θύμισέ μου τα γέλια, τις χαρές,
που 'ταν μονάδικα στολίδια,
μα σταμάτα, μήν κλαίς,
το ξέρω, πιά, δεν είν' τα ίδια.
Πές μου ενα σ'αγαπώ,
ανέμελο, ερωτευμένο,
ελέυθερο και απλό,
και όχι μαραμένο.
Δώσ' μου ενα παιδικο φιλι,
σαν εκείνα που γευόμαστε όταν είμασταν μικροι..
Φυλάκισέ με σ'ενα σου χάδι,
πριν μου πείς τελειώσαμε,
Περιπλανώμενοι μες το σκοτάδι,
γίναμε σκοτάδι, μεγαλώσαμε, μεγαλώσαμε
Τρίτη, Μαΐου 13, 2008
Όμηροι
-"σσστ...εδώ όλοι κοιμούνται. Περπάτα σιγά μην τους ξυπνήσεις"
Είπε ο Άλκης και στραβοπάτησε σε ενα τρίξιμο του δρύινου παλιού πατώματος. Γύρω τους τα πάντα πλεγμένα με παροπλισμένους ιστούς αράχνης από τη σκόνη. Μες τα κουφώματα μπορείς να ακούσεις τα νυχτογυρίσματα των ποντικών.
Μια παράσταση δίχως τέλος, οι πρωταγωνιστές ρίχνουν την τελευταία ματιά στο άδειο τους κοινό, πρίν κλείσει η αυλαία. Και η αυλαία κλείνει για πάντα. Ενα μπρός πίσω μια σπιθαμή μπροστά.
Τρίξιμο.
Όμηροι μιας φευγαλέας λύσης σιγουριάς, ίσα για τρέφουμε τις πλάνες μας και να ξεγελάμε τους φόβους μας.
Οι Φόβοι μας ορίζουν.
Μετρώντας στιγμές ανάποδα, τ' αστέρια χάνονται μπροστά σε τόσο φώς.
Στρατιωτικοποίηση ονείρων, σκέψης και διάθεσης. Εθνοποίηση της λαμογιάς, της μιζέριας, της κατινιάς και της βλακείας. Χριστιανοποίηση του οτιδήποτε απέμεινε φυσικά ιερό.
Δεν υπάρχει διαφυγή. Η πορεία είναι προδιεγραμμένη - Απο τοίχο σε τοίχο σχίζοντας τα πόδια σου σε συρματοπλέγματα κακομοιριάς.
"-Ντροπή σου!" Μου φώναξε ο Νίκος.
Ηλεκτροσόκ σε κάθε διαταγή. Χαραμίζοντας τις καλύτερες αναπνοές σου. Κυβίζοντας τις προσδοκίες και εγκλωβίζοντας τη σκέψη ΥΠΑΚΟΥΣ.
Ό,τι δεν κατάφεραν να μας δολοφονήσουν στο σχολείο, ό,τι δεν κατάφεραν να μας αναισθητοποιήσουν στα μετέπειτα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και στην ανεργία τα αναλαμβάνει ο στρατός.
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη, και απο τις ελάχιστες στον κόσμο, που έχει υποχρεωτική στράτευση.
Όμηροι του χρόνου. Όμηροι μιας πατρίδας που δεν νιώσαμε ποτέ.
Οι γενιές ξυπνάνε βλάκες και τα όνειρα εκδικούνται.
Δε γουστάρουμε το κουρδιστήρι της καθημερινότητάς σας, δεν θα γίνουμε τροφή για κανέναν ξύπνιο.
Έχουμε ξυπνήσει και δε μασάμε.
Ένα μόνο έχω να σας πω.
Κάποτε στη θέση σας θα βρισκόμαστε εμείς.
Και τα όνειρά μας θα ξεχυθούν πάνω στις μίζερες, ωρολογιακές ζωές σας.
Όλες σας οι παντιέρες σας ξεφτίζουν στο φώς του Ήλιου. Πές το όζον, υπερθέρμανση του πλανήτη, πές το όπως θέλεις. ΕΓΩ ΤΟ ΛΕΩ ΨΕΜΑ.
Με τόσα τηλεκοντρόλ δε σου έμαθαν να αγγίζεις..
ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ, ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΕΘΝΟΣ, ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΜΙΣΟΤΙΜΗΣ ΣΕ DVD.
Βγές έξω, θα μας βρείς εκεί στους δρόμους.
Όχι της μεγαλούπολης, σε αυτούς τους δρόμους που κανένα τοπίο δεν είναι ίδιο,
που όλοι περπατούν ξυπόλητοι ηδονικά πάνω στις πέτρες της άβολης ζωής.
Να πάτε στο διάολο.
Υπάρχουν και άνθρωποι εδώ ΡΕ
Είπε ο Άλκης και στραβοπάτησε σε ενα τρίξιμο του δρύινου παλιού πατώματος. Γύρω τους τα πάντα πλεγμένα με παροπλισμένους ιστούς αράχνης από τη σκόνη. Μες τα κουφώματα μπορείς να ακούσεις τα νυχτογυρίσματα των ποντικών.
Μια παράσταση δίχως τέλος, οι πρωταγωνιστές ρίχνουν την τελευταία ματιά στο άδειο τους κοινό, πρίν κλείσει η αυλαία. Και η αυλαία κλείνει για πάντα. Ενα μπρός πίσω μια σπιθαμή μπροστά.
Τρίξιμο.
Όμηροι μιας φευγαλέας λύσης σιγουριάς, ίσα για τρέφουμε τις πλάνες μας και να ξεγελάμε τους φόβους μας.
Οι Φόβοι μας ορίζουν.
Μετρώντας στιγμές ανάποδα, τ' αστέρια χάνονται μπροστά σε τόσο φώς.
Στρατιωτικοποίηση ονείρων, σκέψης και διάθεσης. Εθνοποίηση της λαμογιάς, της μιζέριας, της κατινιάς και της βλακείας. Χριστιανοποίηση του οτιδήποτε απέμεινε φυσικά ιερό.
Δεν υπάρχει διαφυγή. Η πορεία είναι προδιεγραμμένη - Απο τοίχο σε τοίχο σχίζοντας τα πόδια σου σε συρματοπλέγματα κακομοιριάς.
"-Ντροπή σου!" Μου φώναξε ο Νίκος.
Ηλεκτροσόκ σε κάθε διαταγή. Χαραμίζοντας τις καλύτερες αναπνοές σου. Κυβίζοντας τις προσδοκίες και εγκλωβίζοντας τη σκέψη ΥΠΑΚΟΥΣ.
Ό,τι δεν κατάφεραν να μας δολοφονήσουν στο σχολείο, ό,τι δεν κατάφεραν να μας αναισθητοποιήσουν στα μετέπειτα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και στην ανεργία τα αναλαμβάνει ο στρατός.
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη, και απο τις ελάχιστες στον κόσμο, που έχει υποχρεωτική στράτευση.
Όμηροι του χρόνου. Όμηροι μιας πατρίδας που δεν νιώσαμε ποτέ.
Οι γενιές ξυπνάνε βλάκες και τα όνειρα εκδικούνται.
Δε γουστάρουμε το κουρδιστήρι της καθημερινότητάς σας, δεν θα γίνουμε τροφή για κανέναν ξύπνιο.
Έχουμε ξυπνήσει και δε μασάμε.
Ένα μόνο έχω να σας πω.
Κάποτε στη θέση σας θα βρισκόμαστε εμείς.
Και τα όνειρά μας θα ξεχυθούν πάνω στις μίζερες, ωρολογιακές ζωές σας.
Όλες σας οι παντιέρες σας ξεφτίζουν στο φώς του Ήλιου. Πές το όζον, υπερθέρμανση του πλανήτη, πές το όπως θέλεις. ΕΓΩ ΤΟ ΛΕΩ ΨΕΜΑ.
Με τόσα τηλεκοντρόλ δε σου έμαθαν να αγγίζεις..
ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ, ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΕΘΝΟΣ, ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΜΙΣΟΤΙΜΗΣ ΣΕ DVD.
Βγές έξω, θα μας βρείς εκεί στους δρόμους.
Όχι της μεγαλούπολης, σε αυτούς τους δρόμους που κανένα τοπίο δεν είναι ίδιο,
που όλοι περπατούν ξυπόλητοι ηδονικά πάνω στις πέτρες της άβολης ζωής.
Να πάτε στο διάολο.
Υπάρχουν και άνθρωποι εδώ ΡΕ
Τετάρτη, Απριλίου 23, 2008
Φράουλες, Ελλάδα 2008
φέτος οι φράουλες δεν έχουνε γεύση. Φυτέψτε στις γλάστρες σας. Έχουν πλούσια γεύση και άπειρο άρωμα όσο μικρές κι αν βγαίνουν.
Άλλωστε οι πραγματικά "βιολογικές" φράουλες βγαίνουνε.. στους δρόμους.
Άλλωστε οι πραγματικά "βιολογικές" φράουλες βγαίνουνε.. στους δρόμους.
Πέμπτη, Απριλίου 17, 2008
Αληθινές λέξεις, Αληθινή ζωή, αληθινοί άνθρωποι
Βρές τις ομοιότητες...
"Let me tell you about heartache, and the loss of God. Wandering, wandering in hopeless night. Out here in the perimeter there are no stars. Out here we're stoned, immaculate..no music, no doors..just a dream, that's all it is.."
... με εσένα.
"Let me tell you about heartache, and the loss of God. Wandering, wandering in hopeless night. Out here in the perimeter there are no stars. Out here we're stoned, immaculate..no music, no doors..just a dream, that's all it is.."
... με εσένα.
Τετάρτη, Απριλίου 16, 2008
δεν
Πίστη στη σχετικότητα.
Είναι γελοίο το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να χάνεται στην καθημερινότητα.
Βουλιάζεις ευκολότερα σε μικρές λίμνες..
Τα ρολόγια χτυπάνε πάντα τις ίδιες ρωγμές, θρυμματίζοντας το χρόνο.
365-12-30-24-60-60-ΩΣ-ΠΟΤΕ
Δευτερόλεπτα στιβαγμένα κάτω απ' τα μαξιλάρια μας.
Ιεραρχικά αποδεκτά, καλομασημένα όνειρα και προκατασκευασμένες συνειδήσεις.
Τετραγωνίζουν τη μουσική,
αποχρωματίζουν την όραση κι αναίσθητα χάδια αποτελειώνουν
την λευκή σαγρέ επιφάνεια των τοίχων.
Υγρος ύπνος δίχως όνειρα
Πόσο ψηλά;
είσαι εδώ;
πόσο εδώ;
Με μαντρώσανε στα σκατά και μου μαγάρισαν την ψυχή.
Σενάρια διαδοχής αποτελεσμάτων λογίζομαι για ζωή,
ενώ ο κόσμος είναι πιο κόκκινος από ποτέ στα μάτια των ανθρώπων.
Στέκεται ο πλανήτης τρομοκρατημένος
απ' την αλήθεια που χτύπησε πισώπλατα
τον οργανωμένο τους καπιταλισμό.
Οι τρομοκράτες σε αυτή εδώ τη γή σκοτώνουν για ιδέες
και οι υπόλοιποι αλληλοσφάζονται για εταιρίες.
Γυρεύοντας τον καλύτερό μας νταβατζή,
Αυτό το πάσχα μυρίζουμε αρνί....
Είναι γελοίο το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να χάνεται στην καθημερινότητα.
Βουλιάζεις ευκολότερα σε μικρές λίμνες..
Τα ρολόγια χτυπάνε πάντα τις ίδιες ρωγμές, θρυμματίζοντας το χρόνο.
365-12-30-24-60-60-ΩΣ-ΠΟΤΕ
Δευτερόλεπτα στιβαγμένα κάτω απ' τα μαξιλάρια μας.
Ιεραρχικά αποδεκτά, καλομασημένα όνειρα και προκατασκευασμένες συνειδήσεις.
Τετραγωνίζουν τη μουσική,
αποχρωματίζουν την όραση κι αναίσθητα χάδια αποτελειώνουν
την λευκή σαγρέ επιφάνεια των τοίχων.
Υγρος ύπνος δίχως όνειρα
Πόσο ψηλά;
είσαι εδώ;
πόσο εδώ;
Με μαντρώσανε στα σκατά και μου μαγάρισαν την ψυχή.
Σενάρια διαδοχής αποτελεσμάτων λογίζομαι για ζωή,
ενώ ο κόσμος είναι πιο κόκκινος από ποτέ στα μάτια των ανθρώπων.
Στέκεται ο πλανήτης τρομοκρατημένος
απ' την αλήθεια που χτύπησε πισώπλατα
τον οργανωμένο τους καπιταλισμό.
Οι τρομοκράτες σε αυτή εδώ τη γή σκοτώνουν για ιδέες
και οι υπόλοιποι αλληλοσφάζονται για εταιρίες.
Γυρεύοντας τον καλύτερό μας νταβατζή,
Αυτό το πάσχα μυρίζουμε αρνί....
Πέμπτη, Απριλίου 10, 2008
ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ, ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΔΟΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Το 2007 ,ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας ξεφτιλισμένος 'καλλιτέχνης' , πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα κοντό σχοινί στον τοίχο μιας Γκαλερύ 'τέχνης' και το άφησε να πεθάνει αργά απο την πείνα και τη δίψα:
Για αρκετές μέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι επισκέπτες αυτής της Γκαλερύ 'τέχνης' στάθηκαν απαθείς θεατές της αγωνίας του δύστυχου ζώου,μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία
ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ???
Δεν είναι μόνο αυτό: η αξιότιμη Biennale κεντρικής αμερικής πήρε την αισχρή απόφαση , οτι η κτηνωδία που έκανε αυτό το υποκείμενο πρόκειτε για τέχνη , και κάλεσε τον Guillermo Vargas Habacuc να επαναλάβει την κτηνωδία του επισήμως στην Biennale του 2008.
ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ!!!
Υπογράψτε εδω:
http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html
Αξίζει τον κόπο, να απαιτήσουμε το υποκείμενο αυτό να μην χρίζει καμίας εκτίμισης ούτε να αποκαλείται καλλιτέχνης για τη βάναυση πράξη του, και για την ευχαρίστισή και την απάθειά του με τον πόνο του άλλου..
Είναι πολύ εύκολο, δεαρκέι μόνο 10 δευτερόλεπτα και είναι αξιόπιστο!
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ!
ΥΓ: Αν γράψετε το όνομα αυτού του ελεινου στη μηχανη αναζήτησης Google θα δείτε τις φωτογραφίες του δύστυχου ζώου , και σελίδες web για να δείτε οτι πρόκειται για αληθινο περιστατικό.
Το ίδιο θα διαπιστώσετε αν παρακολουθήσετε τα παρακάτω video της Εκθεσης.
http://www.youtube.com/watch?v=O6vP8CgTonQ
http://www.youtube.com/watch?v=tyn5GoLbPn8
Επίσης, ευχαριστώ πολύ τον Cybergoulion που βρήκε την αλήθεια πίσω απο αυτή τη φρικιαστική ιστορία που λίγοι δεν θα είχαν ήδη κανει copy / paste και θα το είχαν στείλει ήδη σε πολλά emails... Πρίν ακόμα το διαβάσουν.
Διάβαζα ενα άρθρο για το φακέλωμα του gmail & facebook..
Χωρίς παρεξήγηση, αλλά πιστεύω ότι η αλήθεια είναι πιο κοντά σε αυτά:
http://arkoudos.com/blog/?p=1309
http://nefelikas.wordpress.com/2008/04/10/schrodinger-meets-vargas/#comment-1416
Για αρκετές μέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι επισκέπτες αυτής της Γκαλερύ 'τέχνης' στάθηκαν απαθείς θεατές της αγωνίας του δύστυχου ζώου,μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία
ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ???
Δεν είναι μόνο αυτό: η αξιότιμη Biennale κεντρικής αμερικής πήρε την αισχρή απόφαση , οτι η κτηνωδία που έκανε αυτό το υποκείμενο πρόκειτε για τέχνη , και κάλεσε τον Guillermo Vargas Habacuc να επαναλάβει την κτηνωδία του επισήμως στην Biennale του 2008.
ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ!!!
Υπογράψτε εδω:
http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html
Αξίζει τον κόπο, να απαιτήσουμε το υποκείμενο αυτό να μην χρίζει καμίας εκτίμισης ούτε να αποκαλείται καλλιτέχνης για τη βάναυση πράξη του, και για την ευχαρίστισή και την απάθειά του με τον πόνο του άλλου..
Είναι πολύ εύκολο, δεαρκέι μόνο 10 δευτερόλεπτα και είναι αξιόπιστο!
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ!
ΥΓ: Αν γράψετε το όνομα αυτού του ελεινου στη μηχανη αναζήτησης Google θα δείτε τις φωτογραφίες του δύστυχου ζώου , και σελίδες web για να δείτε οτι πρόκειται για αληθινο περιστατικό.
Το ίδιο θα διαπιστώσετε αν παρακολουθήσετε τα παρακάτω video της Εκθεσης.
http://www.youtube.com/watch?v=O6vP8CgTonQ
http://www.youtube.com/watch?v=tyn5GoLbPn8
Επίσης, ευχαριστώ πολύ τον Cybergoulion που βρήκε την αλήθεια πίσω απο αυτή τη φρικιαστική ιστορία που λίγοι δεν θα είχαν ήδη κανει copy / paste και θα το είχαν στείλει ήδη σε πολλά emails... Πρίν ακόμα το διαβάσουν.
Διάβαζα ενα άρθρο για το φακέλωμα του gmail & facebook..
Χωρίς παρεξήγηση, αλλά πιστεύω ότι η αλήθεια είναι πιο κοντά σε αυτά:
http://arkoudos.com/blog/?p=1309
http://nefelikas.wordpress.com/2008/04/10/schrodinger-meets-vargas/#comment-1416
Δευτέρα, Απριλίου 07, 2008
Η απομυθοποίηση της παιδικής (μας) ηλικίας
Τα παρακάτω βίντεο είναι μια απόδειξη οτι όλο και κάποιος στον κόσμο μπορεί να σπαταλήσει περισσότερες ώρες απο εσένα, παθαίνοντας κι αυτός βέβαια τενοντίτιδα, για να εξαντλήσει κάθε όριο ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού. Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα..
Σάββατο, Απριλίου 05, 2008
Με τη ματιά ενός σκύλου αδέσποτου
Κοιτάζω ντροπιασμένος αυτά τα άθλια κι αηδιαστικά δίποδα, που αρρωστημένα αναπνέουν μολύνοντας τον αγνό αέρα με τις βρώμικες,γεμάτες υποκρισία,ανάσες τους. Χλευάζω τον "ζηλευτό" και "σύγχρονό" τους κόσμο: απλώθηκαν φασιστικά και ρήμαξαν τη γή που τους δημιούργησε. "Κατέκτησαν" μια σπιθαμή απο το σύμπαν, πιστεύοντας παράλογα στη δύναμή τους και ,οϊμέ!,στην ανωτερότητά τους!!
Και τι ειρωνία, ανήκουστη! Πολεμούν και καταστρέφουν με λύσσα τους ίδιους τους τους εαυτούς, γι'αυτή τη σπιθαμή που δεν τους ανήκει. Σκοτώνονται για ευτελείς κι προκάτ αξίες, ανήμποροι να κατανοήσουν το μεγάλο μηδέν της ύπαρξής τους. Βιάζουν μεθοδικά ο,τι ποιό ιερό τους κληροδοτήθηκε απο την ίδια τους τη φύση. Καταφέρνουν να χρησιμοποιούν τις δυνατότητες και τα προταιρήματά τους σπέρνοντας το θάνατο, μόνο για να θερίσουν τίποτα παρά περισσότερο θάνατο.
Και σαν τύχει να βρεθούν μπροστά στην ωμή αλήθεια του είναι τους, τρομοκρατημένοι και με πανικό τρέχουν να κρυφτούν στα γκρίζα τους κουτιά, που αποκαλούν με έπαρση και αυτοθαυμασμό "ιδιοκτησίες". Ευευρίσκουν Θεούς των οποίων αποτελούν το αγαπημένο δημιούργημα και τρέχουν σ'εκκλησίες ζητιανέυοντας την αθανασία μιας ψυχής που δεν έχουν. Κρίνουν, καταδικάζουν κι αθωώνουν τη ζωή, λές και θα είχαν ποτέ το δικαίωμα να σβήσουνε τον ήλιο.
Πάρoλα αυτά συνεχίζουν ν' αναπνέουν και να αυξάνονται υπό τις εντολές του θεοποιημένου εγωισμού τους, μόνο και μόνο γιατί λίγοι, ελάχιστοι, τολμούν να αγγίξουν το άπειρο πέρα από το μηδέν που τους περιτριγυρίζει.
Αυτοί που γέυονται τη γνώση μιας παπαρούνας που ανθίζει, που νιώθουν την αγάπη δυο ερωτευμένων χελιδονιών, που γνωρίζουν τις ρυτίδες του ήλιου και μετρούν το φώς των αστεριών, αυτοί είναι οι μόνοι εραστές της ζωής.
Οι υπόλοιποι σωριάζονται στο φόβο, το φθόνο, το φόνο και την ανυπαρξία.
Δευτέρα, Μαρτίου 31, 2008
Κυριακή, Μαρτίου 30, 2008
Τρίτη, Μαρτίου 18, 2008
Μια απίστευτη Αληθινή Ιστορία
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα,
κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι
πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι εκατομμύρια κατοίκους
που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του
Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που
πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε
μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο,
λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι
εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής
αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για
παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να
επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή,
εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει
το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.
Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν,
αυτοχρίστηκε 'υπερπολίτης' και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας
ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά
επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο
καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους.
Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει
στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους
παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι
πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής
συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους
πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως
μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους
κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για
να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά!
Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.
Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι
γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η
συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι
γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες
γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της
αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους
πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή
να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα
φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως
περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.
Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που
ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό
του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν
υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να
δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της
Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης
ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα
(!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος,
προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε
αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα
εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και
ιδιαίτερα σοκαριστικό.
Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus,
τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο
παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα
συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά
του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη
μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο
έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.
http://en.wikipedia.org/wiki/Antanas_Mockus
κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι
πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι εκατομμύρια κατοίκους
που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του
Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που
πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε
μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο,
λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι
εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής
αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για
παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να
επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή,
εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει
το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.
Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν,
αυτοχρίστηκε 'υπερπολίτης' και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας
ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά
επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο
καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους.
Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει
στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους
παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι
πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής
συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους
πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως
μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους
κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για
να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά!
Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.
Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι
γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η
συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι
γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες
γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της
αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους
πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή
να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα
φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως
περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.
Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που
ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό
του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν
υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να
δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της
Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης
ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα
(!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος,
προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε
αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα
εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και
ιδιαίτερα σοκαριστικό.
Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus,
τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο
παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα
συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά
του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη
μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο
έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.
http://en.wikipedia.org/wiki/Antanas_Mockus
Παρασκευή, Μαρτίου 14, 2008
Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Μάθαμε να οδηγούμε στο ίδιο Φιατάκι δοκιμάζοντας τα όρια ταχύτητάς του ενώ ταυτόχρονα κρατούσαμε ενα μπουκάλι μπύρας ή την κοπέλα στο διπλανό κάθισμα.
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος
για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια!
Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Μάθαμε να οδηγούμε στο ίδιο Φιατάκι δοκιμάζοντας τα όρια ταχύτητάς του ενώ ταυτόχρονα κρατούσαμε ενα μπουκάλι μπύρας ή την κοπέλα στο διπλανό κάθισμα.
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος
για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια!
Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...
Τρίτη, Μαρτίου 04, 2008
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ!
Από inlovewithlife
Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του διαδικτύου είναι το κείμενο που επηρέασε την ιντερνετική κοινότητα όσο κανένα άλλο. Μολονότι γραμμένη το 1996, μια εποχή που το διαδίκτυο ήταν ακόμη στα πρώτα βήματά του, οι αρχές και οι στόχοι που ευαγγελίζεται είναι σήμερα πιο επίκαιροι παρά ποτέ. Κάθε λογής εξουσίες, κρατικές ή ιδιωτικές, επιχειρούν όλο και περισσότερο να χαλιναγωγήσουν τις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες και να αλλάξουν τον κατεξοχήν ελευθεριακό χαρακτήρα του κυβερνοχώρου σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον. Ο αντίρροπος αγώνας σε αυτές και η δόμηση μιας δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας της πληροφορίας δεν είναι υπόθεση μιας εκλεκτής κάστας τεχνολόγων. Είναι υπόθεση όλων μας. Ας ξεθάψουμε σιγά σιγά τα ψηφιακά μας ταμπούρλα του πολέμου και ας βγούμε στο δρόμο.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Ακολουθεί η διακήρυξη (μετάφραση inlovewithlife) :
H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου
του John Perry Barlow
Κυβερνήσεις του Βιομηχανικού Κόσμου, κουρασμένοι γίγαντες της σάρκας και του ατσαλιού, έρχομαι από τον κυβερνοχώρο, το καινούργιο σπίτι του πνεύματος. Εκ μέρους του μέλλοντος, ζητώ από εσάς που ανήκετε στο παρελθόν να μας αφήσετε ήσυχους. Δεν είστε ευπρόσδεκτοι ανάμεσά μας. Δεν έχετε καμμία εξουσία εκεί που μαζευόμαστε.
Δεν έχουμε καμμία εκλεγμένη κυβέρνηση, ούτε πρόκειται να έχουμε ποτέ, γι’ αυτό απευθύνομαι σε σας με μόνη τη δικαιοδοσία, με την οποία μιλά πάντα η ελευθερία. Κηρύσσω λοιπόν ότι ο παγκόσμιος κοινωνικός χώρος που δομούμε είναι από φυσικού του ανεξάρτητος από τις τυρρανίες που επιδιώκετε να μας επιβάλλετε. Δε έχετε κανένα ηθικό δικαίωμα να μας κυβερνάτε, ούτε κατέχετε κάποιες μεθόδους επιβολής, για τις οποίες έχουμε βάσιμους λόγους να φοβόμαστε.
Οι κυβερνήσεις αντλούν τις νόμιμες εξουσίες τους από την αποδοχή των κυβερνωμένων. Ποτέ δε ζητήσατε, ούτε ποτέ πήρατε τη δική μας. Δε σας καλέσαμε. Δε μας γνωρίζετε, ούτε γνωρίζετε για τον κόσμο μας. Ο κυβερνοχώρος δε χωρά μέσα στα σύνορά σας. Να μην πιστεύετε ότι μπορείτε να τον δομήσετε σα να είναι δημόσιο έργο. Δε μπορείτε. Εναπόκειται στη φυσική εξέλιξη και αναπτύσσεται μέσα από τις συλλογικές μας δράσεις.
Δεν πήρατε μέρος στον δικό μας μεγάλο και διαρκώς κλιμακούμενο διάλογο, ούτε δημιουργήσατε τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στις «αγορές» μας. Αγνοείτε την κουλτούρα, τα ήθη ή τους κώδικές μας που ήδη παρέχουν στην κοινωνία μας περισσότερη τάξη από όση ποτέ θα μπορούσαν να επιβάλλουν οι βίαιοι νόμοι σας.
Ισχυρίζεστε ότι υπάρχουν προβλήματα ανάμεσά μας που χρειάζονται την επέμβασή σας, για να λυθούν. Χρησιμοποιείτε αυτό τον ισχυρισμό ως δικαιολογία, ώστε να εισβάλετε στους κόσμους μας. Πολλά από αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχουν. Όπου υπάρχουν αληθινές εντάσεις, όπου υπάρχουν προβλήματα, θα τα προσδιορίσουμε και θα τα λύσουμε με τον τρόπο μας. Δημιουργούμε το δικό μας Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αυτό το καινούργιο σύστημα διακυβέρνησης θα χτιστεί σύμφωνα με τις συνθήκες του δικού μας κόσμου, όχι του δικού σας. Ο κόσμος είναι διαφορετικός.
Ο κυβερνοχώρος αποτελείται από συμβάσεις, σχέσεις και πνευματική δημιουργία, που σαρώνουν σα κύμα τους ιστούς της επικοινωνίας μας. Ο δικός μας κόσμος είναι ένας κόσμος που βρίσκεται παντού και πουθενά, αλλά πάντως δε βρίσκεται εκεί όπου κατοικούν τα σώματά μας.
Χτίζουμε ένα κόσμο όπου όλοι μπορούν να συμμετέχουν χωρίς προνόμια ή περιορισμούς που να απορρέουν από τη φυλή, την οικονομική ισχύ, στρατιωτική δύναμη ή τόπο γέννησής τους.
Οι νομικές σας έννοιες σχετικές με την ιδιοκτησία, την έκφραση, την ταυτότητα, την κινητικότητα και τον περιβάλλοντα κόσμο δεν έχουν εφαρμογή στο δικό μας κόσμο. Είναι όλες βασισμένες στην ύπαρξη της ύλης και εδώ δεν υπάρχει ύλη.
Οι υπάρξεις μας δεν έχουν φυσική υπόσταση, γι’ αυτό, αντίθετα με εσάς, δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τάξη μέσω της βίας. Πιστεύουμε ότι το σύστημα διακυβέρνησής μας θα προκύψει από την ηθική, την αμοιβαία αλληλοκατανόηση και την επιδίωξη του κοινού καλού. Οι υπάρξεις μας μπορεί να πραγματώνονται ταυτόχρονα σε πολλούς από τους χώρους, στους οποίους ασκείτε δικαιοδοσία. Ο μόνος νόμος που αναγνωρίζουν όλες οι επιμέρους κοινότητές μας είναι ο χρυσός κανόνας. Πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να συγκεκριμενοποιήσουμε λύσεις στα προβλήματά μας σε αυτή τη βάση. Δεν μπορούμε όμως να δεχτούμε τις λύσεις που προσπαθείτε να μας επιβάλλετε.
Στις ΗΠΑ σήμερα ψηφίσατε ένα νομοθέτημα, το Νόμο Περί Αναμόρφωσης των Τηλεπικοινωνιών, ο οποίος αντίκειται στο ίδιο το Σύνταγμά μας και προσβάλλει τα όνειρα του Jefferson, του Washington, του Mill, του Madison, του DeToqueville και του Brandeis. Αυτά τα όνειρα πρέπει τώρα να ξαναγεννηθούν ανάμεσά μας.
Είστε φοβισμένοι από τα ίδια σας τα παιδιά, επειδή αυτά είναι ιθαγενείς σε έναν κόσμο, στον οποίο εσείς θα είστε πάντα μετανάστες.
Επειδή τα φοβάστε, εμπιστεύεστε στις κυβερνητικές γραφειοκρατίες τις γονικές υποχρεώσεις, που είστε τόσο δειλοί να αντιμετωπίσετε εσείς οι ίδιοι. Στον κόσμο μας, όλα τα συναισθήματα και οι εκφράσεις της ανθρωπότητας, από τα πιο ποταπά μέχρι τα πιο αγγελικά, είναι μέρη ενός αδιάσπαστου όλου, του παγκοσμίου ηλεκτρονικού διαλόγου. Δε μπορούμε να διαχωρίσουμε τον άνεμο που πνίγει από τον άνεμο που απογειώνει.
Στην Κίνα, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, τη Σιγκαμπούρη, την Ιταλία και τις ΗΠΑ, προσπαθείτε να σταματήσετε τον ιό της ελευθερίας με το να φτιάχνετε αστυνομίες στα σύνορα του κυβερνοχώρου. Αυτές μπορεί να κρατούν μακριά την επιδημία για κάποιο χρόνο αλλά θα αποτύχουν σε ένα κόσμο που σύντομα θα κυριευθεί από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας.
Οι όλο και πιο απολιθωμένες βιομηχανίες πληροφορικής σας θα προσπαθούν να επιτείνουν την επιβίωσή τους με το να προτείνουν νόμους στις ΗΠΑ και αλλού, με τους οποίους θα ισχυρίζονται ότι έχουν έχουν παγμόσμια δικαιώματα ιδιοκτησίας στην ίδια την ανθρώπινη έκφραση. Οι νόμοι αυτοί θα κηρύττουν ότι οι ιδέες δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα βιομηχανικό προϊόν, ίδιας φύσης με το ακατέργαστο σίδερο. Στον κόσμο μας, ο,τιδήποτε παράγει ο ανθρώπινος νους, μπορεί να αναπαραχθεί και να μοιραστεί απεριόριστα και με μηδενικό κόστος. Η παγκόσμια διακίνηση σκέψης δε χρειάζεται πλέον τις βιομηχανίες σας, για να ευδοκιμήσει.
Αυτά τα αυξανώμενα εχθρικά και αποικιοκρατικά μέτρα μας τοποθετούν στην ίδια θέση με παρελθόντες εραστές της ελευθερίας και της αυτονομίας, που έπρεπε να απορρίψουν την κυριαρχία μακρινών, ανίδεων εξουσιών. Οφείλουμε να κάνουμε τους εικονικούς εαυτούς μας να αναπτύξουν ανοσία στην εξουσίασή σας, ακόμη και αν οι φυσικές μας υπάρξεις συνεχίζουν να υποκύπτουν στο νόμο σας. Θα απλωθούμε σε όλο τον πλανήτη έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να συλλάβει τις σκέψεις μας.
Θα δομήσουμε έναν πολιτισμό του νου στον κυβερνοχώρο. Ας είναι πιο ανθρώπινος και δίκαιος από τον κόσμο που έχουν μέχρι τώρα φτιάξει οι κυβερνήσεις σας.
Νταβός, Ελβετία
Φεβρουάριος 8, 1996
Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του διαδικτύου είναι το κείμενο που επηρέασε την ιντερνετική κοινότητα όσο κανένα άλλο. Μολονότι γραμμένη το 1996, μια εποχή που το διαδίκτυο ήταν ακόμη στα πρώτα βήματά του, οι αρχές και οι στόχοι που ευαγγελίζεται είναι σήμερα πιο επίκαιροι παρά ποτέ. Κάθε λογής εξουσίες, κρατικές ή ιδιωτικές, επιχειρούν όλο και περισσότερο να χαλιναγωγήσουν τις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες και να αλλάξουν τον κατεξοχήν ελευθεριακό χαρακτήρα του κυβερνοχώρου σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον. Ο αντίρροπος αγώνας σε αυτές και η δόμηση μιας δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας της πληροφορίας δεν είναι υπόθεση μιας εκλεκτής κάστας τεχνολόγων. Είναι υπόθεση όλων μας. Ας ξεθάψουμε σιγά σιγά τα ψηφιακά μας ταμπούρλα του πολέμου και ας βγούμε στο δρόμο.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Ακολουθεί η διακήρυξη (μετάφραση inlovewithlife) :
H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου
του John Perry Barlow
Κυβερνήσεις του Βιομηχανικού Κόσμου, κουρασμένοι γίγαντες της σάρκας και του ατσαλιού, έρχομαι από τον κυβερνοχώρο, το καινούργιο σπίτι του πνεύματος. Εκ μέρους του μέλλοντος, ζητώ από εσάς που ανήκετε στο παρελθόν να μας αφήσετε ήσυχους. Δεν είστε ευπρόσδεκτοι ανάμεσά μας. Δεν έχετε καμμία εξουσία εκεί που μαζευόμαστε.
Δεν έχουμε καμμία εκλεγμένη κυβέρνηση, ούτε πρόκειται να έχουμε ποτέ, γι’ αυτό απευθύνομαι σε σας με μόνη τη δικαιοδοσία, με την οποία μιλά πάντα η ελευθερία. Κηρύσσω λοιπόν ότι ο παγκόσμιος κοινωνικός χώρος που δομούμε είναι από φυσικού του ανεξάρτητος από τις τυρρανίες που επιδιώκετε να μας επιβάλλετε. Δε έχετε κανένα ηθικό δικαίωμα να μας κυβερνάτε, ούτε κατέχετε κάποιες μεθόδους επιβολής, για τις οποίες έχουμε βάσιμους λόγους να φοβόμαστε.
Οι κυβερνήσεις αντλούν τις νόμιμες εξουσίες τους από την αποδοχή των κυβερνωμένων. Ποτέ δε ζητήσατε, ούτε ποτέ πήρατε τη δική μας. Δε σας καλέσαμε. Δε μας γνωρίζετε, ούτε γνωρίζετε για τον κόσμο μας. Ο κυβερνοχώρος δε χωρά μέσα στα σύνορά σας. Να μην πιστεύετε ότι μπορείτε να τον δομήσετε σα να είναι δημόσιο έργο. Δε μπορείτε. Εναπόκειται στη φυσική εξέλιξη και αναπτύσσεται μέσα από τις συλλογικές μας δράσεις.
Δεν πήρατε μέρος στον δικό μας μεγάλο και διαρκώς κλιμακούμενο διάλογο, ούτε δημιουργήσατε τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στις «αγορές» μας. Αγνοείτε την κουλτούρα, τα ήθη ή τους κώδικές μας που ήδη παρέχουν στην κοινωνία μας περισσότερη τάξη από όση ποτέ θα μπορούσαν να επιβάλλουν οι βίαιοι νόμοι σας.
Ισχυρίζεστε ότι υπάρχουν προβλήματα ανάμεσά μας που χρειάζονται την επέμβασή σας, για να λυθούν. Χρησιμοποιείτε αυτό τον ισχυρισμό ως δικαιολογία, ώστε να εισβάλετε στους κόσμους μας. Πολλά από αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχουν. Όπου υπάρχουν αληθινές εντάσεις, όπου υπάρχουν προβλήματα, θα τα προσδιορίσουμε και θα τα λύσουμε με τον τρόπο μας. Δημιουργούμε το δικό μας Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αυτό το καινούργιο σύστημα διακυβέρνησης θα χτιστεί σύμφωνα με τις συνθήκες του δικού μας κόσμου, όχι του δικού σας. Ο κόσμος είναι διαφορετικός.
Ο κυβερνοχώρος αποτελείται από συμβάσεις, σχέσεις και πνευματική δημιουργία, που σαρώνουν σα κύμα τους ιστούς της επικοινωνίας μας. Ο δικός μας κόσμος είναι ένας κόσμος που βρίσκεται παντού και πουθενά, αλλά πάντως δε βρίσκεται εκεί όπου κατοικούν τα σώματά μας.
Χτίζουμε ένα κόσμο όπου όλοι μπορούν να συμμετέχουν χωρίς προνόμια ή περιορισμούς που να απορρέουν από τη φυλή, την οικονομική ισχύ, στρατιωτική δύναμη ή τόπο γέννησής τους.
Οι νομικές σας έννοιες σχετικές με την ιδιοκτησία, την έκφραση, την ταυτότητα, την κινητικότητα και τον περιβάλλοντα κόσμο δεν έχουν εφαρμογή στο δικό μας κόσμο. Είναι όλες βασισμένες στην ύπαρξη της ύλης και εδώ δεν υπάρχει ύλη.
Οι υπάρξεις μας δεν έχουν φυσική υπόσταση, γι’ αυτό, αντίθετα με εσάς, δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τάξη μέσω της βίας. Πιστεύουμε ότι το σύστημα διακυβέρνησής μας θα προκύψει από την ηθική, την αμοιβαία αλληλοκατανόηση και την επιδίωξη του κοινού καλού. Οι υπάρξεις μας μπορεί να πραγματώνονται ταυτόχρονα σε πολλούς από τους χώρους, στους οποίους ασκείτε δικαιοδοσία. Ο μόνος νόμος που αναγνωρίζουν όλες οι επιμέρους κοινότητές μας είναι ο χρυσός κανόνας. Πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να συγκεκριμενοποιήσουμε λύσεις στα προβλήματά μας σε αυτή τη βάση. Δεν μπορούμε όμως να δεχτούμε τις λύσεις που προσπαθείτε να μας επιβάλλετε.
Στις ΗΠΑ σήμερα ψηφίσατε ένα νομοθέτημα, το Νόμο Περί Αναμόρφωσης των Τηλεπικοινωνιών, ο οποίος αντίκειται στο ίδιο το Σύνταγμά μας και προσβάλλει τα όνειρα του Jefferson, του Washington, του Mill, του Madison, του DeToqueville και του Brandeis. Αυτά τα όνειρα πρέπει τώρα να ξαναγεννηθούν ανάμεσά μας.
Είστε φοβισμένοι από τα ίδια σας τα παιδιά, επειδή αυτά είναι ιθαγενείς σε έναν κόσμο, στον οποίο εσείς θα είστε πάντα μετανάστες.
Επειδή τα φοβάστε, εμπιστεύεστε στις κυβερνητικές γραφειοκρατίες τις γονικές υποχρεώσεις, που είστε τόσο δειλοί να αντιμετωπίσετε εσείς οι ίδιοι. Στον κόσμο μας, όλα τα συναισθήματα και οι εκφράσεις της ανθρωπότητας, από τα πιο ποταπά μέχρι τα πιο αγγελικά, είναι μέρη ενός αδιάσπαστου όλου, του παγκοσμίου ηλεκτρονικού διαλόγου. Δε μπορούμε να διαχωρίσουμε τον άνεμο που πνίγει από τον άνεμο που απογειώνει.
Στην Κίνα, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, τη Σιγκαμπούρη, την Ιταλία και τις ΗΠΑ, προσπαθείτε να σταματήσετε τον ιό της ελευθερίας με το να φτιάχνετε αστυνομίες στα σύνορα του κυβερνοχώρου. Αυτές μπορεί να κρατούν μακριά την επιδημία για κάποιο χρόνο αλλά θα αποτύχουν σε ένα κόσμο που σύντομα θα κυριευθεί από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας.
Οι όλο και πιο απολιθωμένες βιομηχανίες πληροφορικής σας θα προσπαθούν να επιτείνουν την επιβίωσή τους με το να προτείνουν νόμους στις ΗΠΑ και αλλού, με τους οποίους θα ισχυρίζονται ότι έχουν έχουν παγμόσμια δικαιώματα ιδιοκτησίας στην ίδια την ανθρώπινη έκφραση. Οι νόμοι αυτοί θα κηρύττουν ότι οι ιδέες δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα βιομηχανικό προϊόν, ίδιας φύσης με το ακατέργαστο σίδερο. Στον κόσμο μας, ο,τιδήποτε παράγει ο ανθρώπινος νους, μπορεί να αναπαραχθεί και να μοιραστεί απεριόριστα και με μηδενικό κόστος. Η παγκόσμια διακίνηση σκέψης δε χρειάζεται πλέον τις βιομηχανίες σας, για να ευδοκιμήσει.
Αυτά τα αυξανώμενα εχθρικά και αποικιοκρατικά μέτρα μας τοποθετούν στην ίδια θέση με παρελθόντες εραστές της ελευθερίας και της αυτονομίας, που έπρεπε να απορρίψουν την κυριαρχία μακρινών, ανίδεων εξουσιών. Οφείλουμε να κάνουμε τους εικονικούς εαυτούς μας να αναπτύξουν ανοσία στην εξουσίασή σας, ακόμη και αν οι φυσικές μας υπάρξεις συνεχίζουν να υποκύπτουν στο νόμο σας. Θα απλωθούμε σε όλο τον πλανήτη έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να συλλάβει τις σκέψεις μας.
Θα δομήσουμε έναν πολιτισμό του νου στον κυβερνοχώρο. Ας είναι πιο ανθρώπινος και δίκαιος από τον κόσμο που έχουν μέχρι τώρα φτιάξει οι κυβερνήσεις σας.
Νταβός, Ελβετία
Φεβρουάριος 8, 1996
Σάββατο, Μαρτίου 01, 2008
Κάνναβη, ... και Ελληνική πραγματικότητα
Ήρθαν κάποιοι τύποι από το Γενικό Επιτελείο και μας είπαν οτι λέει θα αρχίσουν τακτά τέστ τοξικότητας στο στράτευμα.
Επίσης μας είπαν οτι κυρίως ψάχνουν για αλκοόλ και χασίς.
Ποιός φαντάρος δεν πίνει αλκοόλ;
Και απ' όσο ξέρω δεν υπάρχει πιο εύκολο μέρος για να βρείς ναρκωτικά από το στρατό.
Επίσης γιατί ψάχνουν για τις πιο γελοίες τοξικές ουσίες; Η ΚΟΚΑΙΝΗ που πηγαίνει πέρα δώθε θεωρείται ένδειξη του ταξικού status της κοινωνίας μας και δεν την ψάχνουν (κάτι ξέρουν). Η πρέζα; Τα άπειρα χημικα χαπάκια που πηγαινοέρχονται; Αυτά δεν μας πειράζουν, μόνο το αλκοόλ και το χασίς. Ίσως μετά τα Ζωνιανά συνεχίζει ο παραλογισμός και στο στρατό ( που έτσι κι αλλιώς επικρατεί ήδη).
Να μήν μιλήσω για τις πρόσφατες έρευνες που έγιναν σε πολίτες όλης της Ευρώπης και βρήκαν οτι στο σώμα μας υπάρχουν 30-40 τοξικές ουσίες που δεν υπήρχαν πρίν από 10 χρόνια.
Τα κινητά θεωρούνται φυσιολογικό να ψήνουν τον εγκέφαλό σου (μιας και έχουν πέσει οι κατάλληλες μίζες) και εμάς μας πείραξε το αλκοόλ.
Κάτι τέτοια τα βλέπαμε πρίν απο 10 χρόνια στις ταινίες και δεν τα πιστεύαμε... Η αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων μάλλον δεν ισχύει στο στρατό ε;
Αντί να κοιτάξουν να δικαιολογήσουν τα φράγκα που παίρνουν όλοι αυτοί οι μόνιμοι και το πολιτικό προσωπικό... ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΟΝΤΑΙ, ξοδεύουν ακόμα περισσότερα για κάτι το οποίο θεωρώ εντελώς ΠΑΡΑΝΟΜΟ.
Το καταλαβαίνω οτι σε ιδιωτικές εταιρίες λογικό είναι να σε ελέγχουν. Στο κάτω κάτω δικιά τους εταιρία είναι, ό,τι θέλουν κάνουν και πρέπει να πάς με τους κανόνες της.
Ο Στρατός στην Ελλάδα είναι υποχρεωτικός.
Γιατί εγώ να πάρω αναβολή επειδή ίπια αλκοόλ στην έξοδό μου;
Για να καθυστερήσει ακόμα περισσότερο η θητεία μου που έτσι κι αλλιώς μου έχει κόψει την ζωή και την επαγγελματική μου καριέρα στα δύο;
Στο κάτω κάτω στην Ελλάδα είναι ΝΟΜΙΜΟ το αλκοόλ ( ζήτω το τσίπουρο! ).
Επιπροσθέτως, απ' όσο βλέπω, ενα ποσοστό 60% των φαντάρων καπνίζουν χασίς ακόμα και στο κέντρο εκπαίδευσης ( πόσο μάλλον στα τάγματα).
Μάλλον σπονσοράρει το ΓΕΕΘΑ ο Δικαστικός Σύλλογος..
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 08, 2008
ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΑΞΙΜΟΥ
Όσο ασχολούνται όλοι με ΜΑΚΗ-ΛΑΚΗ-ΘΕΜΟ-ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ και λοιπούς ,
η κυβέρνηση και τα media
στέλνουν στον Καιάδα την αλήθεια.
Η δικαστής Γρεβενών κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα,
όταν έβγαλε στήν φόρα παρτίδα Κονδυλίων που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και
παρακρατικούς φορείς. Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικόσώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά (και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι"μεσάζοντες") σε μυστικό χώρο, ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!
Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο
Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των
παραπάνω θεμάτων. Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή
φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτή την στιγμή
ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΕΣΟ, παρά μόνο από το BBC, ενώ στο YouTube η μαζική διανομή του βίντεο δεν επιτρέπεται (αναγράφεται η ένδειξη "Embedding disabled by
request").
http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw
Για την συγκεκριμένη είδηση αναφέρουν και άλλα blog vrypan, magicasland, gmargari, greece-salonika, o-politis
η κυβέρνηση και τα media
στέλνουν στον Καιάδα την αλήθεια.
Η δικαστής Γρεβενών κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα,
όταν έβγαλε στήν φόρα παρτίδα Κονδυλίων που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και
παρακρατικούς φορείς. Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικόσώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά (και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι"μεσάζοντες") σε μυστικό χώρο, ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!
Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο
Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των
παραπάνω θεμάτων. Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή
φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτή την στιγμή
ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΕΣΟ, παρά μόνο από το BBC, ενώ στο YouTube η μαζική διανομή του βίντεο δεν επιτρέπεται (αναγράφεται η ένδειξη "Embedding disabled by
request").
http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw
Για την συγκεκριμένη είδηση αναφέρουν και άλλα blog vrypan, magicasland, gmargari, greece-salonika, o-politis
Σάββατο, Ιανουαρίου 26, 2008
Manifesto
Το Μανιφέστο του Χάκερ
από
The Mentor
8 Ιανουαρίου 1986
Άλλος ένας πιάστηκε σήμερα, είναι παντού στις εφημερίδες.
"Έφηβος συννελήφθει για Σκάνδαλο με υπολογιστές",
"Χάκερ συννελήφθει μετά από επίθεση σε τράπεζα"...
Αναθεματισμένα παιδιά! Είναι όλα όμοια.
Αλλά με την τριμερή ψυχολογία σας και το τεχνολογικό μυαλό του 1950, κατάφερε ποτέ κανείς να δεί πίσω απο τα μάτια ενός χάκερ; Αναρωτήθηκε κανείς τι τον παρακινεί, τι δυνάμεις τον έχουν καλουπώσει;
Είμαι ενας Χάκερ, έλα στον κόσμο μου...
Ο δικός μου είναι ενας κόσμος που αρχίζει με το σχολείο... Είμαι εξυπνότερος απο τα περισσότερα παιδιά, αυτές οι βλακείες που μας μαθαίνουν με κάνουν να βαριέμαι...
Αναθεματισμένοι φυγόπονοι μαθητές... Μοιάζουν όλοι.
Είμαι στο Γυμνάσιο ή στο Λύκειο. Έχω ακούσει πάνω απο 15 φορές πώς να μειώνεις ενα κλάσμα. Το καταλαβαίνω. "Όχι Κυρία Σμίθ, Δεν έδειξα τη λύση. Την έκανα στο κεφάλι μου..."
Αναθεματισμένο παιδί. Πιθανόν αντέγραψε. Μοιάζουν όλα.
Έκανα μια ανακάλυψη σήμερα. Βρήκα εναν υπολογιστή. Μια στιγμή, αυτό είναι εκπληκτικό. Κάνει ο,τι θέλω. Εαν κάνει ενα λάθος, είναι γιατί εγώ τα έκανα μαντάρα. Όχι επειδή δεν με γουστάρει... Ή νιώθει απειλή απο εμένα.. Ή νομίζει οτι είμαι εξυπνάκιας... Ή δεν γουστάρει να διδάσκει και κακώς βρίσκεται εδώ...
Αναθεματισμένο παιδί. Το μόνο που κάνει είναι να παίζει παιχνίδια. Μοιάζουν όλα.
Και μετά συνέβει... Μια πόρτα άνοιξε σε εναν κόσμο. Εφορμώντας μέσα απο τη γραμμή τηλεφώνου όπως η ηρωίνη στις φλέβες ενός πρεζάκια. Ενας ηλεκτρονικός παλμός στέλνεται, κι ενας πρόσφυγας αναζητά πέρα απο τις καθημερινές ανικανότητες, βρίσκοντας εναν άλλο μαυροπίνακα. "Αυτό είναι.... Εδώ είναι που ανήκω... " Τους γνωρίζω όλους εδώ... ακόμα κι αν δεν τους γνώρισα ποτέ, δεν τους μίλησα ποτέ και μπορεί να μήν ακούσω τίποτα για αυτούς στο μέλλον... Σας ξέρω όλους.
Αναθεματισμένο παιδί. Απασχολεί το τηλέφωνο πάλι. Είναι όλα όμοια.
Βάζετε στοίχημα τον κώλο σας οτι είμαστε όλοι όμοιοι. Μας ταίσατε με το κουτάλι μωρουδιακή κρέμα στο σχολείο ενώ λιμοκτονούσαμε για μια μπριζόλα. Τα κομμάτια κρέατος που αφήσατε να γλυστρίσουν ήταν όλα προμασημένα και χωρίς γεύση. Μας κυρίεψαν σαδιστές και μας αγνόησαν απαθείς. Οι ελάχιστοι που είχαν κάτι να μας μάθουν μας βρήκαν παιδιά γεμάτα θέληση αλλά αυτοί είναι σαν σταγόνες νερού σε μια απέραντη έρημο.
Αυτός είναι ο κόσμος μας τώρα. Ο Κόσμος των ηλεκτρονίων και του διακόπτη, η ομορφιά των μονάδων μετάδοσης δεδομένων. Χρησιμοποιούμε τζάμπα υπηρεσίες που προυπάρχουν και θα μπορούσαν να είναι παμφθηνες για τον καθένα εαν δεν μας κυβερνούσαν αδηφάγοι συμφεροντολόγοι και μας αποκαλείτε εγκληματίες. Εξευρευνούμε.. και μας αποκαλείτε εγκληματίες. Αναζητούμε τη γνώση... και μας αποκαλείτε εγκληματίες.
Υπάρχουμε χωρίς χρώμα δέρματος, χωρίς εθνικότητα, χωρίς θρησκευτικές προκαταλήψεις.. και μας αποκαλείτε εγκληματίες. Εσείς φτιάχνετε ατομικές βόμβες, στήνετε πολέμους, δολοφονείτε, εξαπατάτε, και μας γεμίζετε ψέματα προσπαθώντας να μας κάνετε να πιστέψουμε οτι είναι και για το καλό μας, και όμως, εμείς είμαστε οι εγκληματίες.
Ναί, είμαι ενας εγκληματίας. Το έγκλημά μου είναι η περιέργεια. Το έγκλημά μου είναι το οτι κρίνω ανθρώπους από το τι λένε και πράττουν και όχι απο το πώς φαίνονται. Το έγκλημά μου είναι οτι σας έχω ξεπεράσει στην εξυπνάδα και δεν θα με συγχωρήσετε ποτέ γι' αυτό.
Είμαι ενας χάκερ, και αυτό είναι η διακήρυξη αρχών μου. Μπορείτε να σταματήσετε εμένα ατομικά, αλλά δεν μπορείτε να μας σταματήσετε όλους. Στο κάτω κάτω, είμαστε όλοι όμοιοι.
από
The Mentor
8 Ιανουαρίου 1986
Άλλος ένας πιάστηκε σήμερα, είναι παντού στις εφημερίδες.
"Έφηβος συννελήφθει για Σκάνδαλο με υπολογιστές",
"Χάκερ συννελήφθει μετά από επίθεση σε τράπεζα"...
Αναθεματισμένα παιδιά! Είναι όλα όμοια.
Αλλά με την τριμερή ψυχολογία σας και το τεχνολογικό μυαλό του 1950, κατάφερε ποτέ κανείς να δεί πίσω απο τα μάτια ενός χάκερ; Αναρωτήθηκε κανείς τι τον παρακινεί, τι δυνάμεις τον έχουν καλουπώσει;
Είμαι ενας Χάκερ, έλα στον κόσμο μου...
Ο δικός μου είναι ενας κόσμος που αρχίζει με το σχολείο... Είμαι εξυπνότερος απο τα περισσότερα παιδιά, αυτές οι βλακείες που μας μαθαίνουν με κάνουν να βαριέμαι...
Αναθεματισμένοι φυγόπονοι μαθητές... Μοιάζουν όλοι.
Είμαι στο Γυμνάσιο ή στο Λύκειο. Έχω ακούσει πάνω απο 15 φορές πώς να μειώνεις ενα κλάσμα. Το καταλαβαίνω. "Όχι Κυρία Σμίθ, Δεν έδειξα τη λύση. Την έκανα στο κεφάλι μου..."
Αναθεματισμένο παιδί. Πιθανόν αντέγραψε. Μοιάζουν όλα.
Έκανα μια ανακάλυψη σήμερα. Βρήκα εναν υπολογιστή. Μια στιγμή, αυτό είναι εκπληκτικό. Κάνει ο,τι θέλω. Εαν κάνει ενα λάθος, είναι γιατί εγώ τα έκανα μαντάρα. Όχι επειδή δεν με γουστάρει... Ή νιώθει απειλή απο εμένα.. Ή νομίζει οτι είμαι εξυπνάκιας... Ή δεν γουστάρει να διδάσκει και κακώς βρίσκεται εδώ...
Αναθεματισμένο παιδί. Το μόνο που κάνει είναι να παίζει παιχνίδια. Μοιάζουν όλα.
Και μετά συνέβει... Μια πόρτα άνοιξε σε εναν κόσμο. Εφορμώντας μέσα απο τη γραμμή τηλεφώνου όπως η ηρωίνη στις φλέβες ενός πρεζάκια. Ενας ηλεκτρονικός παλμός στέλνεται, κι ενας πρόσφυγας αναζητά πέρα απο τις καθημερινές ανικανότητες, βρίσκοντας εναν άλλο μαυροπίνακα. "Αυτό είναι.... Εδώ είναι που ανήκω... " Τους γνωρίζω όλους εδώ... ακόμα κι αν δεν τους γνώρισα ποτέ, δεν τους μίλησα ποτέ και μπορεί να μήν ακούσω τίποτα για αυτούς στο μέλλον... Σας ξέρω όλους.
Αναθεματισμένο παιδί. Απασχολεί το τηλέφωνο πάλι. Είναι όλα όμοια.
Βάζετε στοίχημα τον κώλο σας οτι είμαστε όλοι όμοιοι. Μας ταίσατε με το κουτάλι μωρουδιακή κρέμα στο σχολείο ενώ λιμοκτονούσαμε για μια μπριζόλα. Τα κομμάτια κρέατος που αφήσατε να γλυστρίσουν ήταν όλα προμασημένα και χωρίς γεύση. Μας κυρίεψαν σαδιστές και μας αγνόησαν απαθείς. Οι ελάχιστοι που είχαν κάτι να μας μάθουν μας βρήκαν παιδιά γεμάτα θέληση αλλά αυτοί είναι σαν σταγόνες νερού σε μια απέραντη έρημο.
Αυτός είναι ο κόσμος μας τώρα. Ο Κόσμος των ηλεκτρονίων και του διακόπτη, η ομορφιά των μονάδων μετάδοσης δεδομένων. Χρησιμοποιούμε τζάμπα υπηρεσίες που προυπάρχουν και θα μπορούσαν να είναι παμφθηνες για τον καθένα εαν δεν μας κυβερνούσαν αδηφάγοι συμφεροντολόγοι και μας αποκαλείτε εγκληματίες. Εξευρευνούμε.. και μας αποκαλείτε εγκληματίες. Αναζητούμε τη γνώση... και μας αποκαλείτε εγκληματίες.
Υπάρχουμε χωρίς χρώμα δέρματος, χωρίς εθνικότητα, χωρίς θρησκευτικές προκαταλήψεις.. και μας αποκαλείτε εγκληματίες. Εσείς φτιάχνετε ατομικές βόμβες, στήνετε πολέμους, δολοφονείτε, εξαπατάτε, και μας γεμίζετε ψέματα προσπαθώντας να μας κάνετε να πιστέψουμε οτι είναι και για το καλό μας, και όμως, εμείς είμαστε οι εγκληματίες.
Ναί, είμαι ενας εγκληματίας. Το έγκλημά μου είναι η περιέργεια. Το έγκλημά μου είναι το οτι κρίνω ανθρώπους από το τι λένε και πράττουν και όχι απο το πώς φαίνονται. Το έγκλημά μου είναι οτι σας έχω ξεπεράσει στην εξυπνάδα και δεν θα με συγχωρήσετε ποτέ γι' αυτό.
Είμαι ενας χάκερ, και αυτό είναι η διακήρυξη αρχών μου. Μπορείτε να σταματήσετε εμένα ατομικά, αλλά δεν μπορείτε να μας σταματήσετε όλους. Στο κάτω κάτω, είμαστε όλοι όμοιοι.
Τρίτη, Ιανουαρίου 22, 2008
Δευτέρα, Ιανουαρίου 14, 2008
Σάββατο, Ιανουαρίου 05, 2008
giati kaigomaste adikws?
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8777&pubid=274415#
To diafimistiko des "To klima einai sto Xeri sou"..."To peribalon mas endiaferei olous"....
Tha kserasw....
Πάλι καλά που υπάρχει και το κανάλι της Βουλής...
μήπως υπονοείς αυτό που καταλαβαίνει οποιοσδήποτε έχει τουλάχιστον IQ 3 ?
Δηλαδη οτι η κυβέρνηση ξέρει μαθηματικά?
Έργο: Κατασκευή 2 τεράστιων αυτοκινητοδρόμων
Υλοποίηση:
Α' Τρόπος
Απαλλοτριώνουμε (φυσικά με τις κατάλληλες αποζημιώσεις ) τον απαιτούμενο χώρο: Α.000.000.000 Ευρώ
Πληρώνουμε για την κατασκευή του έργου: Γ.000.000.000 Ευρώ
Έχουμε εισόδημα από τα διόδια ώς κοινωνία και κράτος. ( -Ω00.000 Ευρώ)
Β' Τρόπος
Εμπρηστές αναλαμβάνουν πυρο-απαλλοτρίωση: Ω0.000 Ευρώ
Πληρώνουμε για την κατασκευή του έργου: (Γ - κατι).000.000.000Ευρώ
Δεν έχουμε (σοβαρό) εισόδημα από τα διόδια ώς κοινωνία και κράτος. -Ω0.000Ευρώ)
Συνεπώς
ΑΤροπος>>>Βτροπος <=> ασύμφορος ο Α και χρονοβόρος. Διότι:
Γ.000.000.000 +Α.000.000.000 -Ω00.000 >>>> {(Γ - κατι).000.000.000 + Ω0.000 - Ω.000 } <=>
Γ.000.000.000 +Α.000.000.000 -Ω00.000 >>>> (Γ.000.000.000 - κατι.000.000.000) <=>
Α.000.000.000 -Ω00.000 >>>> - κατι.000.000.000 ~=>
Α.000.000.000 -Κατιτίς >>>> -κάτι.000.000.000 === ισχύει!.
Το περιβάλλον δεν μπορούμε να το βγάλουμε σε μειοδοτικό διαγωνισμό. Ούτε τις ζωές μας.
Μη με ρωτάς για καλοκαίρια...
To diafimistiko des "To klima einai sto Xeri sou"..."To peribalon mas endiaferei olous"....
Tha kserasw....
Πάλι καλά που υπάρχει και το κανάλι της Βουλής...
μήπως υπονοείς αυτό που καταλαβαίνει οποιοσδήποτε έχει τουλάχιστον IQ 3 ?
Δηλαδη οτι η κυβέρνηση ξέρει μαθηματικά?
Έργο: Κατασκευή 2 τεράστιων αυτοκινητοδρόμων
Υλοποίηση:
Α' Τρόπος
Απαλλοτριώνουμε (φυσικά με τις κατάλληλες αποζημιώσεις ) τον απαιτούμενο χώρο: Α.000.000.000 Ευρώ
Πληρώνουμε για την κατασκευή του έργου: Γ.000.000.000 Ευρώ
Έχουμε εισόδημα από τα διόδια ώς κοινωνία και κράτος. ( -Ω00.000 Ευρώ)
Β' Τρόπος
Εμπρηστές αναλαμβάνουν πυρο-απαλλοτρίωση: Ω0.000 Ευρώ
Πληρώνουμε για την κατασκευή του έργου: (Γ - κατι).000.000.000Ευρώ
Δεν έχουμε (σοβαρό) εισόδημα από τα διόδια ώς κοινωνία και κράτος. -Ω0.000Ευρώ)
Συνεπώς
ΑΤροπος>>>Βτροπος <=> ασύμφορος ο Α και χρονοβόρος. Διότι:
Γ.000.000.000 +Α.000.000.000 -Ω00.000 >>>> {(Γ - κατι).000.000.000 + Ω0.000 - Ω.000 } <=>
Γ.000.000.000 +Α.000.000.000 -Ω00.000 >>>> (Γ.000.000.000 - κατι.000.000.000) <=>
Α.000.000.000 -Ω00.000 >>>> - κατι.000.000.000 ~=>
Α.000.000.000 -Κατιτίς >>>> -κάτι.000.000.000 === ισχύει!.
Το περιβάλλον δεν μπορούμε να το βγάλουμε σε μειοδοτικό διαγωνισμό. Ούτε τις ζωές μας.
Μη με ρωτάς για καλοκαίρια...
Πέμπτη, Ιανουαρίου 03, 2008
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2007
Flashover / Backdraft
Wikipedia:
Dangers of flashovers
Flashover is one of the most-feared phenomena among firefighters. Firefighters are taught to recognize flashovers and avoid backdrafts. For example, they have certain routines for opening a closed door in a building on fire, such as sitting beside the door instead of in front of it, and to be ready to fight shooting flames.
Despite superior protective gear, a firefighter has less than two seconds to evacuate a room that has a flashover.
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 03, 2007
Τετάρτη, Νοεμβρίου 28, 2007
Κυριακή, Αυγούστου 19, 2007
Πυρκαγιά στην Πεντέλη - Αμοντάριστες σκέψεις
"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις τρομαγμένες μας φάτσες όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και δεν μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας θα θέλαμε να χαρούν επίσης
Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν και αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα..
Δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.
Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω μας;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου...
Λίγη στάχτη στα μαλλιά... καιρός να πούμε αντίο
δολοφόνοι
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις τρομαγμένες μας φάτσες όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και δεν μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας θα θέλαμε να χαρούν επίσης
Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν και αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα..
Δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.
Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω μας;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου...
Λίγη στάχτη στα μαλλιά... καιρός να πούμε αντίο
δολοφόνοι
Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007
Διήμερο Εκπαίδευσης ΟΕΔΔ
Πλάνα από το διήμερο εκπαίδευσης των εθελοντών δασοπυροσβεστών - διασωστών της ΟΕΔΔ.
Τετάρτη, Ιουλίου 11, 2007
Οταν σε κυβερνούν ηλίθιοι...
Κοίτα να δείς, δεν θέλω να παινευτώ τον δείκτη νοημοσύνης μου, αλλά τουλάχιστον είναι σε θετική κλίμακα.. Επίσης δεν παίρνω ναρκωτικά και προσέχω όσο το δυνατόν οι σκέψεις μου να διακατέχονται απο κάποιου είδους συνειρμό..
Κάτι που μάλλον με αποκλείει από το να διοικήσω υπουργείο στην Ελλάδα...
ΕΛΕΟΣ ΡΕ! ΕΛΕΟΣ!
Όποιοι τον ψηφίσαν καλύτερα να έριχναν την ψήφο τους στη χέστρα μπας και πιάσει τόπο.
Μετα συγχωρήσεως δηλαδη, και μιας και μας έχουν πρήξει όλοι οτι είμαστε σε προεκλογική περίοδο, μάλλον για προεκ-παρα-λογική την βλέπω...
Μονο ενας Θεός μας σώζει αλλά κι αυτός τα παράτησε (αλλιώς δεν θα φέρνανε γιατρούς απο Αμερική για τον @&^% Πατριάρχη..)
Κουραφέξαλα.
Κάτι που μάλλον με αποκλείει από το να διοικήσω υπουργείο στην Ελλάδα...
ΕΛΕΟΣ ΡΕ! ΕΛΕΟΣ!
Όποιοι τον ψηφίσαν καλύτερα να έριχναν την ψήφο τους στη χέστρα μπας και πιάσει τόπο.
Μετα συγχωρήσεως δηλαδη, και μιας και μας έχουν πρήξει όλοι οτι είμαστε σε προεκλογική περίοδο, μάλλον για προεκ-παρα-λογική την βλέπω...
Μονο ενας Θεός μας σώζει αλλά κι αυτός τα παράτησε (αλλιώς δεν θα φέρνανε γιατρούς απο Αμερική για τον @&^% Πατριάρχη..)
Κουραφέξαλα.
Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007
Φωτιά στην Πάρνηθα
Κάποιος να δώσει καμμια μπούφλα στον Πολύδωρα (αν-αρμόδιος υπουργός και τον Κόη (Αρχηγός Π.Σ.) μπας και ξυπνήσουν. Όταν οι επαγγελματίες πυροσβέστες είναι άσχετοι κομματοβολεμένοι Δημόσιοι Υπάλληλοι και οι Εθελοντές θεωρούνται μαλάκες..
"Κι εσύ τι ήρθες εδώ να κάνεις; Στα πόδια μας μπλέκεσαι. "
Στα πόδια μας = στο αραλίκι. Εαν κάποιος σε αυτή τη χώρα εργάζεται και ενδιαφέρεται για κάτι χαλάει την πιάτσα...
Ούστ.
"Κι εσύ τι ήρθες εδώ να κάνεις; Στα πόδια μας μπλέκεσαι. "
Στα πόδια μας = στο αραλίκι. Εαν κάποιος σε αυτή τη χώρα εργάζεται και ενδιαφέρεται για κάτι χαλάει την πιάτσα...
Ούστ.
Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007
...
Προπαγάνδα λέγεται αυτό που επαναλαμβάνεται τόσο ώστε όλοι να αρχίσουν να το επαναλαμβάνουν μέχρι να γίνει κοινή γνώση. Η αλήθεια πιθανόν να βρίσκεται σε απομονωμένες λέξεις κάτω απο φεγγάρι...
Όταν παρακολουθείς τηλεόραση και πέσεις πάνω σε κάτι το οποίο σου θυμίζει την πραγματικότητα εκπλήσσεσαι.
Τώρα ποια έχω ενα χαρτί να πιστοποιεί οτι έχασα κάμποσα χρόνια από τη ζωή μου σε ενα ανούσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα! Τι ευτυχία!!!
Όταν παρακολουθείς τηλεόραση και πέσεις πάνω σε κάτι το οποίο σου θυμίζει την πραγματικότητα εκπλήσσεσαι.
Τώρα ποια έχω ενα χαρτί να πιστοποιεί οτι έχασα κάμποσα χρόνια από τη ζωή μου σε ενα ανούσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα! Τι ευτυχία!!!
Κυριακή, Ιουνίου 24, 2007
Δευτέρα, Ιουνίου 11, 2007
Νέος ΚΟΚ
Εδώ και δεκαετίες έχουν καταλάβει παντού ( εκτός απο την Ελλάδα φυσικά ) ότι Η ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΟ ΠΡΟΛΗΨΗΣ. Απλά διότι όταν κάποιος παραβαίνει το νόμο, πιστεύει ότι ΔΕΝ θα τον πιάσουν. Αλλιώς δεν θα το έκανε.
Ο ΝΕΟΣ ΚΟΚ είναι ένα ΧΕΙΡΙΣΤΟ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ και εάν ήμουνα τροχονόμος εάν μου είχε απομείνει λίγη τσίπα μέσα μου θα αρνιόμουν να γίνω... φοροεισπράκτορας για τα σπασμένα οικονομικά της εκάστοτε κυβέρνησης.
Μπράβο και στους υπόλοιπους εμάς νεογραικούς που νομίζουμε ότι τα πάντα νομοθετούνται για τους άλλους.
Εάν υπήρχε λίγη λογική και δεν αναμασούσαν όλοι ο,τι λένε στις ειδήσεις θα μπορούσαμε ως κάτοικοι αυτού του μπουρδέλου που ονομάζεται Ελλάδα να ζητήσουμε τα παρακάτω για ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ και όχι έναν νταβατζή στην πιο μεγάλη μας ανάγκη - την ελεύθερη μετακίνηση.
0) ΠΑΙΔΕΙΑ
1) Καλύτερη Οδοποιία
2) Καλύτερο Σύστημα Υγείας και Άμεσης Επέμβασης.
( Έχω σιχαθεί να βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν όχι απο το τροχαίο που μόλις ενεπλάκησαν αλλά απο αδαείς και κατά τα άλλα "βολεμένους" τραυματιοφορείς του ΕΚΑΒ οι οποίοι τους φέρονται λες και είναι σακί πατάτες... να μην μιλήσουμε για τα νοσοκομεία που άμα τρακάρει κάποιος στη Λαμία πρέπει να πάει Καρπενήσι για... τις πρώτες βοήθειες)
3) ΝΑ ΚΟΠΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΤΑΣΤΕΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ.
4) ΝΑ ΚΟΠΕΙ ΤΟ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ στις ΣΧΟΛΕΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ και να γίνει επιτέλους σωστή ΕΚΜΑΘΗΣΗ και ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ της οδηγικής Ικανότητας.
5) Τα πρόστιμα να είναι ανάλογα με το ετήσιο Εισόδημα του καθένα ( ειδικά για τους βουλευτές που ψήφισαν τον νέο ΚΟΚ, εάν κάνουν παράβαση να τους υποχρεώνουν να πηγαίνουν ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ στη Βουλή γιατί στο κάτω κάτω αυτοί πρέπει να δείξουν ότι εφαρμόζεται αυτό το αισχρό Ποινικολόγημα)
Συγνώμη για την έκφρασή μου αλλά σήμερα πήγανε να με σκοτώσουν ( όχι απλώς τρακάρουν) πάνω απο 10 φορές). Τα νέα μέτρα δεν... αλλάζουν νοοτροπίες όπως λέει η «ΕΘΝΟΣ».. προσθέτουν νευρικότητα και εκνευρισμό στους ήδη φορτισμένους δρόμους μας.
Ο ΝΕΟΣ ΚΟΚ είναι ένα ΧΕΙΡΙΣΤΟ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ και εάν ήμουνα τροχονόμος εάν μου είχε απομείνει λίγη τσίπα μέσα μου θα αρνιόμουν να γίνω... φοροεισπράκτορας για τα σπασμένα οικονομικά της εκάστοτε κυβέρνησης.
Μπράβο και στους υπόλοιπους εμάς νεογραικούς που νομίζουμε ότι τα πάντα νομοθετούνται για τους άλλους.
Εάν υπήρχε λίγη λογική και δεν αναμασούσαν όλοι ο,τι λένε στις ειδήσεις θα μπορούσαμε ως κάτοικοι αυτού του μπουρδέλου που ονομάζεται Ελλάδα να ζητήσουμε τα παρακάτω για ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ και όχι έναν νταβατζή στην πιο μεγάλη μας ανάγκη - την ελεύθερη μετακίνηση.
0) ΠΑΙΔΕΙΑ
1) Καλύτερη Οδοποιία
2) Καλύτερο Σύστημα Υγείας και Άμεσης Επέμβασης.
( Έχω σιχαθεί να βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν όχι απο το τροχαίο που μόλις ενεπλάκησαν αλλά απο αδαείς και κατά τα άλλα "βολεμένους" τραυματιοφορείς του ΕΚΑΒ οι οποίοι τους φέρονται λες και είναι σακί πατάτες... να μην μιλήσουμε για τα νοσοκομεία που άμα τρακάρει κάποιος στη Λαμία πρέπει να πάει Καρπενήσι για... τις πρώτες βοήθειες)
3) ΝΑ ΚΟΠΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΤΑΣΤΕΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ.
4) ΝΑ ΚΟΠΕΙ ΤΟ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ στις ΣΧΟΛΕΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ και να γίνει επιτέλους σωστή ΕΚΜΑΘΗΣΗ και ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ της οδηγικής Ικανότητας.
5) Τα πρόστιμα να είναι ανάλογα με το ετήσιο Εισόδημα του καθένα ( ειδικά για τους βουλευτές που ψήφισαν τον νέο ΚΟΚ, εάν κάνουν παράβαση να τους υποχρεώνουν να πηγαίνουν ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ στη Βουλή γιατί στο κάτω κάτω αυτοί πρέπει να δείξουν ότι εφαρμόζεται αυτό το αισχρό Ποινικολόγημα)
Συγνώμη για την έκφρασή μου αλλά σήμερα πήγανε να με σκοτώσουν ( όχι απλώς τρακάρουν) πάνω απο 10 φορές). Τα νέα μέτρα δεν... αλλάζουν νοοτροπίες όπως λέει η «ΕΘΝΟΣ».. προσθέτουν νευρικότητα και εκνευρισμό στους ήδη φορτισμένους δρόμους μας.
Τρίτη, Μαΐου 29, 2007
Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007
Κάθε λέξη ενας κανόνας
Όταν κάποιος σπάει με κλωτσιά την πόρτα των ονείρων σου,
μαθαίνεις οτι το έξω έχει σημασία.
μαθαίνεις οτι το έξω έχει σημασία.
....Δεν θα 'θελα να ξέρω τους νόμους και τις συνήθειες των ανθρώπων.
Ομως τους γνωρίζω.
Ομως μου επιβάλλονται.
Καθορίζουν τη ζωη μου,
τις σχέσεις μου με τους άλλους.
...Θα μ' άρεσε να μην τους παίρνω στα σοβαρά.
....Αλλα αυτοί θα θύμωναν και θα πληγώνονταν.
Θα με παρεξηγούσαν και θα μου έκαναν κριτική.
Ισως και να με μισούσαν
γιατί θα βλέπανε στα μάτια μου τη φύση που τόσο τους φοβίζει.
....Ομως εγω δε φταίω που έφτιαξαν αυτοί τόσους κανόνες
Δεν με ρωτήσανε
Μου μάθανε απο παιδί να τους υπακούω
για να με αποδέχονται.
Με την τιμωρία και την επιβράβευση
-όπως εκπαιδεύουνε τα σκυλιά-
μου γέμισαν την καρδιά με φόβο
τόσο,που δεν μπορώ πια να εμπιστευτώ τον εαυτό μου
-τα ένστικτά μου...
...μου γέμισαν το κεφάλι με λογική παράλογη
τόσο,που δεν μπορώ να πράξω πια για το συμφέρον μου
δεν μπορώ να αισθανθώ τη γέυση της ζωής
δεν μπορώ να αντιληφθώ την αιωνιότητα
δεν μπορώ να νοιώσω πια πως είμαι ενα κομμάτι του κόσμου...
Ν.
Δεν υπάρχει εξαίρεση στον κανόνα οτι όλοι πιστεύουν οτι αποτελλούν εξαίρεση στον κανόνα.
Ιδίως σήμερα, που κάθε εταιρία νομίζει οτι έχει το δικαίωμα να σκάει στα μούτρα σου τα μυνήματά της απο κάθε κατεύθυνση χωρίς εσύ να έχεις το δικαίωμα να κάνεις το ίδιο.
Μέσω της επανάληψης νομίζουν οτι μπορούν να ορίσουν τι σημαίνει για σένα ελευθερία, εμπιστοσύνη, ασφάλεια.. Έχω σιχαθεί να βλέπω φάτσες του Τσέ.
Από τότε που κατάφεραν να διαχωρίσουν την εμφάνιση από την ουσία, είναι λές και έχουν λοβοτομήσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων.
Για πότε ξεκινάνε κάποια πράγματα και για πότε τελειώνουν ποτέ κανείς δεν ξέρει. Οι ρυθμοί της ζωής μας είναι τόσο γρήγοροι, που πολλές φορές εμείς οι ίδιοι γινόμαστε βουβοί παρατηρητές των εξελίξεων της ζωής μας, χωρίς πραγματικά να καταλαβαίνουμε τι είναι αυτό που μας κινεί, που μας ελέγχει, που μας προστάζει.
Αδιάκοπα στεκόμαστε αμέτοχοι και ζούμε την καθημερινότητα μας, ανίκανοι να κουνήσουμε το σώμα μας, να προχωρήσουμε πέρα από τα στενά πλαίσια της απλής ζωής μας. Εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα μπουντρούμι προσπαθούμε να συμβιβαστούμε, διαστρεβλώνοντας της αλήθεια και αλλοιώνοντας πραγματικά νοήματα λέξεων και φράσεων. Ουσιαστικά η ζωή μας αποτελεί ένα άθροισμα ασύνδετων στοιχείων, που απλώς υπάρχουν γιατί έτσι το περιβάλλον προστάζει.
Αυτή είναι η μία εκδοχή, η εκδοχή ενός ταλαιπωρημένου, καταπιεσμένου και συγκρατημένου ατόμου, που ποτέ δεν έχει αφεθεί στην ορμή, στην ευχαρίστηση και στη διασκέδαση, που ανίκανος να ξεφύγει από τα δίχτυα της ματαιότητας και της καθημερινότητας, στοιβάζει όλες τους τις σκέψεις και ενέργειες στο ίδιο καλούπι, προσπαθώντας απλώς να συνεχίσει το ίδιο μαρτύριο.
Πολλές είναι οι στιγμές στην ζωή μας που σκέψεις σαν και αυτές κατακλύζουν το μυαλό μας, έστω και αν είναι παροδικές, στιγμιαίες, ή και συνήθεις. Πόσο, όμως, αυτές οι σκέψεις μπορούν να επηρεάσουν την προσωπικότητα μας και την ζωή μας; Το αποτέλεσμα μιας συνεχούς τέτοιας ψυχολογικής κατάστασης σίγουρα επιφέρει πολύ αρνητικά αποτελέσματα στον οποιοδήποτε.
Το κλειδί είναι η αυτογνωσία. Πρέπει ο καθένας να ψάχνει μέσα στον εαυτό του και στη συνέχεια στον περίγυρο του, στο περιβάλλον του, είτε φιλικό, είτε μη, για να γνωρίσει ακόμα καλύτερα το ποιος πραγματικά είναι. Η αποσαφήνιση των συναισθημάτων μας είναι ο Α και το Ω της επίτευξης αυτού του στόχου.
Συναισθήματα; Λέξη που συχνά, καθημερινά, χρησιμοποιείται από όλους μας, πολύ σπάνια, όμως, αναρωτιόμαστε τι πραγματικά σημαίνει. Ή τι είναι το κάθε συναίσθημα; Λέξεις, όπως αγάπη, μίσος, ευτυχία, δυστυχία, χαρά, τι είναι όλα αυτά; Η λέξη υποδηλώνει απλώς μία ψυχική κατάσταση, στην πραγματικότητα, όμως, η καθεμία από αυτές τις λέξεις δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά απλές συλλαβές, ενωμένες μεταξύ τους, προς σχηματισμό μιας λέξης. Δεν είναι απλές, μονοσήμαντες λέξεις. Η ερμηνεία τους δεν είναι μία, είναι άπειρες, τόσες όσοι είναι οι -νοήμονες και μη- άνθρωποι αυτού του κόσμου.
Ο άνθρωπος για να γνωρίζει τον εαυτό του πρέπει να γνωρίζει τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις. Πρέπει να ψάξει μέσα του, να νιώσει το καθένα από αυτά τα συναισθήματα, να κοιτάξει τα πρόσωπα τα οποία του τα εμπνέουν και να δώσει μία ερμηνεία, προσωπική, πλήρης, έτσι ώστε να μπορέσει πραγματικά να ευτυχίσει. Οι λέξεις είναι απλά συλλαβές ενωμένες μεταξύ τους, αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας είναι να τις διαλύσει και να τις ξαναφτιάξει από την αρχή, δίνοντας τους ένα προσωπικό τόνο. Πρέπει να σκαλίσουμε λέξεις με μεγάλα αμπάρια που θα μπορούν να χωρέσουν τα όνειρά μας.
Δεν πρέπει να διώχνουμε τα συναισθήματα μας, πρέπει να τα αποδεχόμαστε, αφού πρώτα τα εντοπίσουμε, και στη συνέχεια πρέπει να τα ενστερνιζόμαστε και να λειτουργούμε βάση αυτών. Δεν είναι η λογική αυτή που μας υποδεικνύει το σωστό δρόμο, η λογική απλώς μας προσφέρει μία ευστροφία, μία ευφυΐα.
Πρέπει να αφηνόμαστε σε αυτά, να τα εκφράζουμε ελεύθερα και να τα προστατεύουμε.
Και ένα «λογικό» ατόπημα δεν κάνει κακό
Στο κάτω κάτω, τα μεγαλύτερα εγκλήματα στον κόσμο έγιναν απο ανθρώπους που ακολουθούσαν κανόνες.
Σάββατο, Μαΐου 26, 2007
Τρίτη, Μαΐου 15, 2007
Τρίτη, Μαΐου 08, 2007
ευτυχία
Δεν ξέρω ποιά θα είναι η μοίρα σας,
ξέρω όμως ένα πράγμα: οι μόνοι ανάμεσά σας
που θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι,
είναι όσοι έχουν ψάξει
και έχουν βρεί
πώς να προσφέρουν.
ξέρω όμως ένα πράγμα: οι μόνοι ανάμεσά σας
που θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι,
είναι όσοι έχουν ψάξει
και έχουν βρεί
πώς να προσφέρουν.
Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007
Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007
Τρίτη, Απριλίου 24, 2007
Δευτέρα, Απριλίου 23, 2007
Ίσως
Με τον καιρο η υπομονή, σου μαθαίνει να κάνεις ζωή.
Ίσως να φτάσεις στο σκοπό,
κι αν όχι πάλι τράβα,
αυτό το "ίσως" αδερφέ είναι μεγάλο πράγμα.
Ίσως να φτάσεις στο σκοπό,
κι αν όχι πάλι τράβα,
αυτό το "ίσως" αδερφέ είναι μεγάλο πράγμα.
Πέμπτη, Απριλίου 19, 2007
Τρίτη, Απριλίου 17, 2007
Στίχοι
μου πήρε λίγο καιρό αλλά μάζεψα μερικά κομμάτια και στιχάκια από βραδιές με κιθάρες και τσίπουρα. Παρακάτω είναι και οι στίχοι με τη σειρά που ακούγονται:
εκείνο το απόγευμα, οι σκιές των ανθρώπων ήταν απαλές, σαν ενα χάδι στο πάτωμα..
κι έτσι κάπως, μπλέξαμε τις δικές μας...
Αέρας και Βροχή ( tnx Τακης) 2002
Τα μάτια μου θα κλείσω πάλι, κάτι να ονειρευτώ.
Θα προσπαθώ να το αγγίξω, μαζί του λίγο να χαθώ.
Στο ψέμμα μου θα κρατιέμαι, γιατί η αλήθεια είναι σκληρή.
Εκεί έξω περιμένει, μες το σκοτάδι μοναχή.
..μόνο αέρας, μόνο αέρας και βροχή.
Ύστερα θα περιγράφεις, πώς βγαίνει ο ήλιος το πρωί.
Τα χρώματα πως πλημυρρίζουν, την ασπρόμαυρη ζωή.
Στο ψέμμα σου θα ελπίζω, θα περιμένω την αυγή.
Με την αλήθεια έκει έξω, αγκαλιασμένοι μοναχοί.
..μόνο αέρας, μόνο αέρας και βροχή.
Το παράθυρο δεν κλείνει, το έχει φάει η σκουριά.
Η ανάσα μου παγώνει, ίσως φταίει κι η μοναξιά.
Τα μάτια μου θα κλείσω πάλι, πάλι θα σ' ονειρευτώ.
Θα προσπαθώ να σε αγγίξω, πρίν χαθείς μες τον καπνό.
..μόνο αέρας, μόνο αέρας εσύ και εγώ.
Τοίχοι με αυτιά και μάτια (tnx Τάκης) 2006
Αλλα λόγια δε θα σου πώ, γιατί έτσι σκοτώνω ο,τι αγαπώ.
Θα προσπαθήσω απλά να κοιτάω..
Κάποτε είχες την ελευθερία να πάς όπου γουστάρεις με τα πόδια τα γυμνά σου,
κι όμως εσύ ποτέ δεν πήγες πουθενά, με λάσπη και πέτρα έχτιζες τη γειτονιά σου.
Τώρα που έχτισες τα τείχη 5 μέτρα, και απο το κάστρο σου λείπουν πόρτα και οροφή,
μου λές πως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει, και η απελπισία σου τραβάει το σπαθί.
Αφού ο καθένας μας είπε τα δικά του, και κανείς μας δεν κατάλαβε τι ήθελε να πεί,
στα κάστρα τα δικά μας γίναμε ελεύθεροι, αρχηγοί, και λίγο πιο μοναχοί.
Κάποτε είχες την ελευθερία να πάς όπου γουστάρεις με τα πόδια τα γυμνά σου,
κι όμως εσύ ποτέ δεν πήγες πουθενά, λάσπη και πέτρα.
Blue Snow ( ευχαριστώ John) 2002
I'd crumble mountains,
sink the sea,
for a little girl who could see through me.
I'd climb the rain, unhung the sky,
for a little girl who could cry with me.
From what I've tasted of desire,
I hold with those who favor fire.
She's a little crazy thing,
singing in Blue Snow.
She's smoke that roams, looking for home,
craving its fire.
Simple, Crazy Thing, Singing in Blue Snow
No Words (tnx K.) 2003
Νεκρές φωνές, σ'εναν κόσμο γεμάτο μελωδίες..
Πονάνε αυτά που αφήνω πίσω,
και γίνονται ολοένα δικοί σου φόβοι.
Δεν μοιάζω με σένα! Δεν είμαι μόδα!
Δεν είμαι νεκρός!
Γιατί είμαι τρελλός, σ' εννιά μποφόρ και κάτι.
Είμαι αυτό που βλέπεις,
μα όχι όπως το εξηγείς.
Αυτό που ακούς,
μα όχι όπως το καταλαβαίνεις.
Η νύχτα παίζει μόνη της, κουρνιασμένη κάτω απο μια πεταλούδα.
Εγώ απλώς κάνω τσιγάρο δίπλα της και της ψιθυρίζω τα όνειρά μου.
ΚΑΤΙ ΣΑΠΙΖΕΙ ΕΔΩ ΓΥΡΩ!
Είναι η ελπίδα μου οτι υπάρχει ελπίδα. Και η φωτιά.
Αμα καώ θα πιείς τις φλόγες μου;
Overunky (tnx K., M.) 2004
Ξερνώ σιωπές, ανείπωτες λέξεις και περιφραγμένες πράξεις
ενώ, παράδοξα, υπάρχω.
Κι αυτή δίπλα μου, μου λέει να τα γαμήσω όλα,
να πιώ και να γίνω χάλια, πιώμα χώμα γειά σας.
Πού πάει τόσο αίμα;
Ίσως στα ποτήρια μας, μιας γενιάς με παράλογα όνειρα ελευθερίας.
Θα απέχω απο τις αναπνοές σας. Δε μου αρέσει όπως μυρίζουν.
ενα λαχάνιασμα, εναν αναστεναγμό, ή που και πού,
καμμια βαθειά εισπνοή.
Με σκοτώνουν οι Νεκρές Αναπνοές σας.
Προτιμώ ενα λαχάνιασμα, εναν αναστεναγμό, ή που και πού,
καμμια βαθειά εισπνοή.
Φίλοι (αυτοσχεδιασμός) (ευχαριστώ Μήτσο, Βασίλη) 2001
Οι δικοί μου φίλοι, παίζουν κουτσό ανάμεσα στις ροδίες από φρένα αυτοκινήτων.
Παίρνουν λεωφορεία στην τύχη, χωρίς εισητήριο
και κοροϊδεύουν τα κυπαρίσσια.
Έχουν χτυπηθεί σε θάλασσες μ' αλάτι 9 μποφώρ και κάτι.
παίζουν στις ράχες ανύποπτων βουνών και ξαγρυπνούν να δούν την ανατολή,
λίγο πριν τη δύση.
Κι εκεί κάπου, στη χαση με τη φέξη,
ανάβουν τσιγάρο,
γελώντας,
φωνάζοντας,
κι αποκοιμιούνται μεθυσμένοι με άρωμα νυχτολούλουδου..
Θέλω να πιώ, όχι, να μεθύσω θέλω
-Και μετά;
-Και μετά να γελάσω, να γελάω συνέχεια, μαζί σου
Κουβαδάκι (αυτοσχεδιασμός) ευχαριστώ Μήτσο - Βασίλη 2001
Ένα κοριτσάκι χορεύει,
ματώνοντας τα πόδια της πανω στη "μι" της κιθάρας σου Μήτσο..
Μι κοπέλα κλαίει, γύρω της φύκια και ψάρια νεκρά.
Εκεί που τη σκέπαζαν οι ωκεανοί μου,
μια γυναίκα την πήρε μαζί το κύμα,
ενώ έπαιζε σε μια όμορφη παραλία,
με το ροζ της κουβαδάκι,
μια άλλη,
μου πήρε μια πίπα,
χωρίς κουβαδάκια..
Αθήνα ( Ευχαριστώ Πέτρο) 2006
ξέρω ενα παραμύθι που λέγεται ζωή που ο πρίγκηπας εχάθει,
και δε θα φανεί.
ξέρω μια ζωή φτιαγμένη από γυαλί, σκέτο παραμύθι,
που λέγεται TV.
Εαν θές να ρθείς μαζί μια βόλτα στην Αθήνα,
αν θές να πιείς μαζί μια νύχτα στην Αθήνα,
είναι πολλές φορές που όλοι προσπερνάνε,
είναι πολλές στιγμές που χρόνια σε γερνάνε,
και τα όνειρα πεθαίνουν στην Αθήνα.
Τα όνειρα σου φύλα στην Αθήνα...
ξέρω ενα παραμύθι που λέει για ενα παιδί,
που 'χει γεράσει πρίν γεννηθεί.
ξέρω μια ζωή κλίνικα νεκρή,
σκέτο παραμύθι,
που λέγεται LSD.
Μόνοι ξανά (tnx Κ.) 2005
Μιλώντας σε μένα, τα λόγια σου κάνε εικόνες,
δε χαμπαριάζω τι λές, δεν ξέρω κανόνες.
Δυνατή μουσική κι ενα τσιγάρο στο χέρι,
περίεργο να'ναι η σιωπή σαν αστέρι.
Είναι οι λέξεις μικρές και βγαίνουν με τρόμο,
φοβούνται κι αυτές μη χάσουν το δρόμο.
Κι αν σου τραγουδώ είναι γιατί φοβάμαι
όλα όσα ξέρουνε που πάμε.
Κι όλα αυτά που θα πώ, είναι γιατί λυπάμαι
που όλοι φεύγουν μα εμείς γυρνάμε.
Θα'μαι στην άλλη γραμμή, το τραίνο σαν θα φεύγει,
δεν θα'σαι εκεί σαν θα φεύγει.
Πρέπει να 'μουν εκεί, πρέπει να 'σουν εδώ,
πρίν φύγουν οι μέρες που μου 'πες να βρώ.
Γεμίσαμε πόρτες που κλείνουν κλειδιά
και μείναμε μόνοι, μείναμε μόνοι,
ξανά.
Αλεξία 2000
Άνθρωποι ζούνε σε όνειρα,
μα όχι στα δικά τους..
Σκύλοι ξεδιψούν σε λασπόνερα,
μα δέν πουλάνε την καρδιά τους.
Κι εγώ, που ψάχνω να σε βρώ και να σου πώ,
πώς σ'αγαπώ ακόμα μα εσύ δεν είσαι εδώ,
κι ακόμα τριγυρνώ μες το σκοτάδι να σε βρώ, Αλεξία..
Είναι ο φίλος μας ένας,
κι αυτός γιατί δεν είναι εχθρός..
Πουλιά στην άκρη της αντέννας,
ζευγάρια που δε φθείρει ο καιρός..
Σαν χελιδόνι, σα λύκος σαν πουλί, σε έχω ερωτευτεί
και δεν σπάει το σκοτάδι, χωρίς ενα χάδι σου, Αλεξία..
Αυτοί φοβούνται μην πεθάνουν,
αυτοί που ποτέ τους δεν ζήσαν.
Αστέρια πέφτουν και κάνουν
λές και τα όνειρα γυρίσαν..
Ανασυγκρότηση μυαλού (tnx Τάκη) 2006
Πρέπει να ξυπνήσω νωρίς..
εχθές άργησα.
Νομίζω βρήκα μιαν αρχή, κάποτε όλα τελειώνουν.
κι αν νιώθουμε πιο μοναχοί, τα χρόνια σαν παγώνουν,
ο έρωτας μοιάζει σταθμός,
το χάος κάνει κομμάτια.
Ανασυγκρότηση μυαλού, ψάχνω σε ξένα μάτια..
εκείνο το απόγευμα, οι σκιές των ανθρώπων ήταν απαλές, σαν ενα χάδι στο πάτωμα..κι έτσι κάπως, μπλέξαμε τις δικές μας...
Αέρας και Βροχή ( tnx Τακης) 2002
Τα μάτια μου θα κλείσω πάλι, κάτι να ονειρευτώ.
Θα προσπαθώ να το αγγίξω, μαζί του λίγο να χαθώ.
Στο ψέμμα μου θα κρατιέμαι, γιατί η αλήθεια είναι σκληρή.
Εκεί έξω περιμένει, μες το σκοτάδι μοναχή.
..μόνο αέρας, μόνο αέρας και βροχή.
Ύστερα θα περιγράφεις, πώς βγαίνει ο ήλιος το πρωί.
Τα χρώματα πως πλημυρρίζουν, την ασπρόμαυρη ζωή.
Στο ψέμμα σου θα ελπίζω, θα περιμένω την αυγή.
Με την αλήθεια έκει έξω, αγκαλιασμένοι μοναχοί.
..μόνο αέρας, μόνο αέρας και βροχή.
Το παράθυρο δεν κλείνει, το έχει φάει η σκουριά.
Η ανάσα μου παγώνει, ίσως φταίει κι η μοναξιά.
Τα μάτια μου θα κλείσω πάλι, πάλι θα σ' ονειρευτώ.
Θα προσπαθώ να σε αγγίξω, πρίν χαθείς μες τον καπνό.
..μόνο αέρας, μόνο αέρας εσύ και εγώ.
Τοίχοι με αυτιά και μάτια (tnx Τάκης) 2006
Αλλα λόγια δε θα σου πώ, γιατί έτσι σκοτώνω ο,τι αγαπώ.
Θα προσπαθήσω απλά να κοιτάω..
Κάποτε είχες την ελευθερία να πάς όπου γουστάρεις με τα πόδια τα γυμνά σου,
κι όμως εσύ ποτέ δεν πήγες πουθενά, με λάσπη και πέτρα έχτιζες τη γειτονιά σου.
Τώρα που έχτισες τα τείχη 5 μέτρα, και απο το κάστρο σου λείπουν πόρτα και οροφή,
μου λές πως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει, και η απελπισία σου τραβάει το σπαθί.
Αφού ο καθένας μας είπε τα δικά του, και κανείς μας δεν κατάλαβε τι ήθελε να πεί,
στα κάστρα τα δικά μας γίναμε ελεύθεροι, αρχηγοί, και λίγο πιο μοναχοί.
Κάποτε είχες την ελευθερία να πάς όπου γουστάρεις με τα πόδια τα γυμνά σου,
κι όμως εσύ ποτέ δεν πήγες πουθενά, λάσπη και πέτρα.
Blue Snow ( ευχαριστώ John) 2002
I'd crumble mountains,
sink the sea,
for a little girl who could see through me.
I'd climb the rain, unhung the sky,
for a little girl who could cry with me.
From what I've tasted of desire,
I hold with those who favor fire.
She's a little crazy thing,
singing in Blue Snow.
She's smoke that roams, looking for home,
craving its fire.
Simple, Crazy Thing, Singing in Blue Snow
No Words (tnx K.) 2003
Νεκρές φωνές, σ'εναν κόσμο γεμάτο μελωδίες..
Πονάνε αυτά που αφήνω πίσω,
και γίνονται ολοένα δικοί σου φόβοι.
Δεν μοιάζω με σένα! Δεν είμαι μόδα!
Δεν είμαι νεκρός!
Γιατί είμαι τρελλός, σ' εννιά μποφόρ και κάτι.
Είμαι αυτό που βλέπεις,
μα όχι όπως το εξηγείς.
Αυτό που ακούς,
μα όχι όπως το καταλαβαίνεις.
Η νύχτα παίζει μόνη της, κουρνιασμένη κάτω απο μια πεταλούδα.
Εγώ απλώς κάνω τσιγάρο δίπλα της και της ψιθυρίζω τα όνειρά μου.
ΚΑΤΙ ΣΑΠΙΖΕΙ ΕΔΩ ΓΥΡΩ!
Είναι η ελπίδα μου οτι υπάρχει ελπίδα. Και η φωτιά.
Αμα καώ θα πιείς τις φλόγες μου;
Overunky (tnx K., M.) 2004
Ξερνώ σιωπές, ανείπωτες λέξεις και περιφραγμένες πράξεις
ενώ, παράδοξα, υπάρχω.
Κι αυτή δίπλα μου, μου λέει να τα γαμήσω όλα,
να πιώ και να γίνω χάλια, πιώμα χώμα γειά σας.
Πού πάει τόσο αίμα;
Ίσως στα ποτήρια μας, μιας γενιάς με παράλογα όνειρα ελευθερίας.
Θα απέχω απο τις αναπνοές σας. Δε μου αρέσει όπως μυρίζουν.
ενα λαχάνιασμα, εναν αναστεναγμό, ή που και πού,
καμμια βαθειά εισπνοή.
Με σκοτώνουν οι Νεκρές Αναπνοές σας.
Προτιμώ ενα λαχάνιασμα, εναν αναστεναγμό, ή που και πού,
καμμια βαθειά εισπνοή.
Φίλοι (αυτοσχεδιασμός) (ευχαριστώ Μήτσο, Βασίλη) 2001
Οι δικοί μου φίλοι, παίζουν κουτσό ανάμεσα στις ροδίες από φρένα αυτοκινήτων.
Παίρνουν λεωφορεία στην τύχη, χωρίς εισητήριο
και κοροϊδεύουν τα κυπαρίσσια.
Έχουν χτυπηθεί σε θάλασσες μ' αλάτι 9 μποφώρ και κάτι.
παίζουν στις ράχες ανύποπτων βουνών και ξαγρυπνούν να δούν την ανατολή,
λίγο πριν τη δύση.
Κι εκεί κάπου, στη χαση με τη φέξη,
ανάβουν τσιγάρο,
γελώντας,
φωνάζοντας,
κι αποκοιμιούνται μεθυσμένοι με άρωμα νυχτολούλουδου..
Θέλω να πιώ, όχι, να μεθύσω θέλω
-Και μετά;
-Και μετά να γελάσω, να γελάω συνέχεια, μαζί σου
Κουβαδάκι (αυτοσχεδιασμός) ευχαριστώ Μήτσο - Βασίλη 2001
Ένα κοριτσάκι χορεύει,
ματώνοντας τα πόδια της πανω στη "μι" της κιθάρας σου Μήτσο..
Μι κοπέλα κλαίει, γύρω της φύκια και ψάρια νεκρά.
Εκεί που τη σκέπαζαν οι ωκεανοί μου,
μια γυναίκα την πήρε μαζί το κύμα,
ενώ έπαιζε σε μια όμορφη παραλία,
με το ροζ της κουβαδάκι,
μια άλλη,
μου πήρε μια πίπα,
χωρίς κουβαδάκια..
Αθήνα ( Ευχαριστώ Πέτρο) 2006
ξέρω ενα παραμύθι που λέγεται ζωή που ο πρίγκηπας εχάθει,
και δε θα φανεί.
ξέρω μια ζωή φτιαγμένη από γυαλί, σκέτο παραμύθι,
που λέγεται TV.
Εαν θές να ρθείς μαζί μια βόλτα στην Αθήνα,
αν θές να πιείς μαζί μια νύχτα στην Αθήνα,
είναι πολλές φορές που όλοι προσπερνάνε,
είναι πολλές στιγμές που χρόνια σε γερνάνε,
και τα όνειρα πεθαίνουν στην Αθήνα.
Τα όνειρα σου φύλα στην Αθήνα...
ξέρω ενα παραμύθι που λέει για ενα παιδί,
που 'χει γεράσει πρίν γεννηθεί.
ξέρω μια ζωή κλίνικα νεκρή,
σκέτο παραμύθι,
που λέγεται LSD.
Μόνοι ξανά (tnx Κ.) 2005
Μιλώντας σε μένα, τα λόγια σου κάνε εικόνες,
δε χαμπαριάζω τι λές, δεν ξέρω κανόνες.
Δυνατή μουσική κι ενα τσιγάρο στο χέρι,
περίεργο να'ναι η σιωπή σαν αστέρι.
Είναι οι λέξεις μικρές και βγαίνουν με τρόμο,
φοβούνται κι αυτές μη χάσουν το δρόμο.
Κι αν σου τραγουδώ είναι γιατί φοβάμαι
όλα όσα ξέρουνε που πάμε.
Κι όλα αυτά που θα πώ, είναι γιατί λυπάμαι
που όλοι φεύγουν μα εμείς γυρνάμε.
Θα'μαι στην άλλη γραμμή, το τραίνο σαν θα φεύγει,
δεν θα'σαι εκεί σαν θα φεύγει.
Πρέπει να 'μουν εκεί, πρέπει να 'σουν εδώ,
πρίν φύγουν οι μέρες που μου 'πες να βρώ.
Γεμίσαμε πόρτες που κλείνουν κλειδιά
και μείναμε μόνοι, μείναμε μόνοι,
ξανά.
Αλεξία 2000
Άνθρωποι ζούνε σε όνειρα,
μα όχι στα δικά τους..
Σκύλοι ξεδιψούν σε λασπόνερα,
μα δέν πουλάνε την καρδιά τους.
Κι εγώ, που ψάχνω να σε βρώ και να σου πώ,
πώς σ'αγαπώ ακόμα μα εσύ δεν είσαι εδώ,
κι ακόμα τριγυρνώ μες το σκοτάδι να σε βρώ, Αλεξία..
Είναι ο φίλος μας ένας,
κι αυτός γιατί δεν είναι εχθρός..
Πουλιά στην άκρη της αντέννας,
ζευγάρια που δε φθείρει ο καιρός..
Σαν χελιδόνι, σα λύκος σαν πουλί, σε έχω ερωτευτεί
και δεν σπάει το σκοτάδι, χωρίς ενα χάδι σου, Αλεξία..
Αυτοί φοβούνται μην πεθάνουν,
αυτοί που ποτέ τους δεν ζήσαν.
Αστέρια πέφτουν και κάνουν
λές και τα όνειρα γυρίσαν..
Ανασυγκρότηση μυαλού (tnx Τάκη) 2006
Πρέπει να ξυπνήσω νωρίς..
εχθές άργησα.
Νομίζω βρήκα μιαν αρχή, κάποτε όλα τελειώνουν.
κι αν νιώθουμε πιο μοναχοί, τα χρόνια σαν παγώνουν,
ο έρωτας μοιάζει σταθμός,
το χάος κάνει κομμάτια.
Ανασυγκρότηση μυαλού, ψάχνω σε ξένα μάτια..
Πέμπτη, Μαρτίου 29, 2007
Τετάρτη, Μαρτίου 28, 2007
Άνοιξη
Νέος χρόνος, χωρίς χειμώνα.
Ο χειμώνας ξεχάστηκε και απο φθινόπωρο δίχως βροχές τώρα έχουμε άνοιξη δίχως βροχές. Οι αμυγδαλιές έχουν ανθίσει και οι κάμπιες σουλατσάρουν στους δρόμους από τον Φεβρουάριο..!
Αρρωσταίνω από τις σημερινές σχέσεις.. Είναι αυτή η παγωνιά στις λέξεις που δεν λέγονται μα εννοούνται..
Στρατός σημαίνει υπακοή.
Θέλω να βρώ μαρτυρίες από γιατρούς πολέμων.
Να δώ πώς είναι να προσπαθείς να σώσεις ανθρώπους μέσα σε εναν παραλογισμό.
Βλέπουμε στις τηλεοράσεις εικόνες από το Ιράκ κι έχουν αρχίσει να μας θυμίζουν Ελλάδα. Μια διαφήμιση Coca Cola και γύρω της ερείπια και σοκαρισμένοι άνθρωποι.
Η αίσθηση του οτι "κάτι δεν πάει καλά" ή του οτι "δεν ξέρω τι μου φταίει" έχει όνομα. Το να βρείς ενα όνομα για τον εχθρό σου τον κάνει να φαίνεται λίγο πιο ευάλωτο, λίγο πιο συγκεκριμένο.
Κατάθλιψη.
Κι ύστερα έπονται μύρια χαπάκια, τα οποία υποστηρίζονται από τον κλάδο της ιατρικής που θεραπεύει τα συμπτώματα, αλλά όχι τις αιτίες. (αφήνοντας πίσω μισούς - καλοκουρδισμένους και τρισχαρούμενους - ανθρώπους.)
Μια μπαταρία έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει όμορφα ενώ της ρουφάνε το μεδούλι.
Αντιρρησίας συνείδησης:
Λόγος: Αρνείται να σκοτώσει άνθρωπο, και προπάντως τον εαυτό του.
Ο χειμώνας ξεχάστηκε και απο φθινόπωρο δίχως βροχές τώρα έχουμε άνοιξη δίχως βροχές. Οι αμυγδαλιές έχουν ανθίσει και οι κάμπιες σουλατσάρουν στους δρόμους από τον Φεβρουάριο..!
Αρρωσταίνω από τις σημερινές σχέσεις.. Είναι αυτή η παγωνιά στις λέξεις που δεν λέγονται μα εννοούνται..
^ο^
Μου αρέσει να καπνίζω, όχι να εθίζομαι.. Ποιός ξέρει τι βάζουν οι βιομηχανίες στα τσιγάρα..; Με μια πρόχειρη έρευνα στο google βλέπεις οτι στη μεταφορά του μόνο χρησιμοποιούν.. χλωροφόρμιο για συντήρηση.. Και μετά το αφαιρούν με... "αερισμό".
Ο εθισμός πουλάει.. 3 μήνες πρίν έστειλα ένα sms σε μια κλήρωση του mega για ενα αυτοκίνητο. Εδώ και 3 μήνες ( μέχρι την προηγούμενη κυριακή) λάμβανα μυνήματα στις ποιο ακατάλληλες ώρες κάθε μέρα που με παροτρύναν να στείλω sms ( μή σου πώ οτι μου την έλεγαν κιόλας που... " άφηνα την τύχη μου απ' τα χέρια μου..!!"). Δεν ενημερώθηκα ούτε μπόρεσα να βρώ με τηλεφωνήματα ή από ιστοσελίδες για το πώς διάολο βγαίνεις από αυτό το σπαμ. ( Γενικότερα το σπαμ είναι μυνήματα που λαμβάνεις χωρίς να το επιθυμείς - από τα οποία κατακλυζόμαστε σήμερα - τηλεόραση - διαφημίσεις - πόστερ ).
Ο εθισμός πουλάει.. 3 μήνες πρίν έστειλα ένα sms σε μια κλήρωση του mega για ενα αυτοκίνητο. Εδώ και 3 μήνες ( μέχρι την προηγούμενη κυριακή) λάμβανα μυνήματα στις ποιο ακατάλληλες ώρες κάθε μέρα που με παροτρύναν να στείλω sms ( μή σου πώ οτι μου την έλεγαν κιόλας που... " άφηνα την τύχη μου απ' τα χέρια μου..!!"). Δεν ενημερώθηκα ούτε μπόρεσα να βρώ με τηλεφωνήματα ή από ιστοσελίδες για το πώς διάολο βγαίνεις από αυτό το σπαμ. ( Γενικότερα το σπαμ είναι μυνήματα που λαμβάνεις χωρίς να το επιθυμείς - από τα οποία κατακλυζόμαστε σήμερα - τηλεόραση - διαφημίσεις - πόστερ ).
^ο^
Στρατός σημαίνει υπακοή.Θέλω να βρώ μαρτυρίες από γιατρούς πολέμων.
Να δώ πώς είναι να προσπαθείς να σώσεις ανθρώπους μέσα σε εναν παραλογισμό.
Βλέπουμε στις τηλεοράσεις εικόνες από το Ιράκ κι έχουν αρχίσει να μας θυμίζουν Ελλάδα. Μια διαφήμιση Coca Cola και γύρω της ερείπια και σοκαρισμένοι άνθρωποι.
Η αίσθηση του οτι "κάτι δεν πάει καλά" ή του οτι "δεν ξέρω τι μου φταίει" έχει όνομα. Το να βρείς ενα όνομα για τον εχθρό σου τον κάνει να φαίνεται λίγο πιο ευάλωτο, λίγο πιο συγκεκριμένο.Κατάθλιψη.
Κι ύστερα έπονται μύρια χαπάκια, τα οποία υποστηρίζονται από τον κλάδο της ιατρικής που θεραπεύει τα συμπτώματα, αλλά όχι τις αιτίες. (αφήνοντας πίσω μισούς - καλοκουρδισμένους και τρισχαρούμενους - ανθρώπους.)
Μια μπαταρία έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει όμορφα ενώ της ρουφάνε το μεδούλι.Αντιρρησίας συνείδησης:
Λόγος: Αρνείται να σκοτώσει άνθρωπο, και προπάντως τον εαυτό του.
Τετάρτη, Μαρτίου 07, 2007
Σχετικό..
Να είσαι ανεύθυνος για τις πράξεις σου.. Να ενεργείς σαν αυτά που κάνεις να τα κάνει κάποιος άλλος, ή καλύτερα, επωμίζοντας την ευθύνη σε κάποιον άλλο..
Υπακοή.
Αλλαγή προσωπικότητας, εικονική πραγματικότητα.
Βγάζει έντονη νευρικότητα και συγκινισιακή απόσταση του ατόμου από τα δρώμενα γύρω του.
Ανάλογα με το άτομο, χρειάζεται καιρό να επανέλθει εκτός εαν συμβεί στιγμιαία με συμπτώματα σόκ ή ξεσπάσματος.
Το υπερσύστημα - πυραμίδα λειτουργεί με ακριβώς τον ίδιο τρόπο και παραπέρα.
Η Υπακοή είναι ευκολότερη όταν την πράξη θα την υπακούσει κάποιος άλλος...
non serviam was spoken by Satan as he refused to serve God. It translates into "I will not serve." - Wikipedia
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
